Proloog: Vinnen, Vleugels en Vulkanen.

Steven Wilson zingt: ‘Don’t be afraid to be alive…’ in het nummer Lazurus. Hij is een wijs man en een briljante muzikant.

Op de bank lig ik languit en kijk door de luxaflex naar buiten. De bomen en wolken deinen als golven in de wind, perfect horizontaal doorsneden door de dunne lamellen. Steven Wilson klinkt door de speakers en vertelt het verhaal van de vluchtelingen die bijeengedreven zitten in het modderige kamp net buiten Calais in het nummer ‘Refuge’. Vorig jaar zagen we ze vanaf het 8e dek schuin onder ons. Ik lig, laat de woorden, klanken en beelden naar binnenstromen en tel mijn zegeningen. Ik raak niet uitgeteld ...

Dit is echt zo’n ‘verloren’ dag: geen weekend, geen vrije dag, niemand wacht op je, nergens te veel, alles is open en niets moet. De vrijdag tussen Hemelvaart en het weekend laat zich gemoedelijk weg-nippen als kop goede cappuccino. Net lekker gesport, de spieren die zijn aangesproken kermen nog wat na. Gedoucht, heerlijke lunch met spinaziesalade, avocado en kip. Hier zitten, met aandacht luisteren, kijken en voelen naar wat er om me heen gebeurt. Gewoon even niets en aanschouwen. Ik kan er mijn dagen mee vullen. ‘Arriving somewhere, not here…’

Het is nog drie weken voor we weer aan boord gaan. Een nieuwe reis, een nieuwe bestemming, nieuwe ervaringen en toch ook de vertrouwdheid van de organisatie die we inmiddels hebben leren kennen. We weten hoe de kamer eruit zal zien, waar de lekkerste koffie aan boord is, waar we zullen eten en vooral ook hoe we onze avonden zullen doorbrengen. Dicht naast me…mijn lief. Foto’s bewerken zoals ze nu ook aan het doen is. Uren, dagen aaneen, gedreven door schoonheid en een mespuntje perfectionisme. Mijn hart maakt een huppeltje.  

Voor haar is het maken van een foto of een reportage een moment, maar de periode die daaraan voorafgaat en alles wat daarna komt is het proces waar ze nog het meest van geniet.

Al weken voor de bruiloft van Pepijn en Barbara was ze bezig met lenzen, instellingen, de locatie, de pre-sets, poses, geheugenkaartjes, creatieve ideeën en het schema van de dag. Ik denk dat ze al twintig keer de hele reportage heeft gemaakt in haar hoofd, en dan rond ik het af naar beneden.

De dag zelf was levendig, intens, mooi en liefdevol. Voor de fotografe van dienst was het wel een tikje druk, maar zo heeft ze het graag: achter de camera en heel dichtbij. Terecht trots op een geweldig mooi bruidspaar, een uniek stel waar wij allebei dol op zijn. Het hele proces van aanzoek, de jurk, de voorbereiding en alles wat erna komt is in die zin wel een parallel met de fotografie: de dag is maar een dag, maar het jaar van de aanloop en vooral de vele gelukkige jaren die volgen zijn het feitelijke hoogtepunt. Niet iedereen ziet dat zo. Mijn liefste wel.

Er zijn meer dan 1700 foto’s die worden teruggebracht naar een paar honderd die je echt heel graag wil zien en misschien enkele tientallen die de highlights in beeld vatten. Maar tot die tijd is voorzichtig bijstellen, filters toepassen, stukjes bijsnijden, andere stukjes afsnijden, klonen, poetsen, oplichten en nog eens kijken. Even niets doen en aanschouwen.

In die zin is het getrouwde leven soms net als fotografie. En als alles naar je zin is, breng je het samen om van te genieten. Nog eens terug te bladeren en te grasduinen door de tijd en in het heden uitkomen. Dan de verwachtingsvolle lege pagina opslaan en elkaar aankijken: wat gaan we hiermee doen?

Die lege pagina’s gaan we de komende drie weken vullen met voorpret. Alle praktische zaken geregeld. Excursies geboekt, online ingecheckt, visum voor de UK was nog geldig, gids op de Faeröer geregeld, zelfs de labels voor de koffers zijn al geprint. Onze lieve neef Paul stuurt ons zondag 7 juni naar Rotterdam, dus tja: kick back and relax! Steven Wilson zingt: ‘Don’t be afraid to be alive…’ in het nummer Lazurus. Hij is een wijs man en een briljante muzikant.

De mooiste lege pagina’s in juni hopen we te vullen met kleurrijke verhalen over de reis, foto’s van ongekende landschappen, vogels, walvissen en momenten die helemaal vast te leggen zijn. Van die kleine momenten die voor niemand iets betekenen, behalve voor ons. Die momenten zijn de verbinding tussen het alledaagse en grootse. Dus voor iedereen die meeleest, maar vooral voor onszelf als we over jaren deze woorden teruglezen: vind die kleine dingen, koester ze! Het zijn de parels die niet geregen worden aan een koord, maar vrij rollen op jouw hand. En dan…niets doen en aanschouwen.