De dag met een gouden randje

Soms word je gewoon heel blij van dingen, dus dan blijven die dingen voortaan bij ons. Simpel eigenlijk...

Het was gisteravond na het eten een beetje apart thuiskomen in een flinke B&B waar niemand is. We deden zelf de voordeur van het slot en gingen we in alle rust het donkere gebouw en de nacht in. Zo werden we ook weer wakker: kopje koffie op bed en rustig opstarten bij wat gezellig geklingel wat we uit de keuken hoorde komen.

De dochter van Daniela verzorgde het ontbijt en vol trots had ze een complete uitstalling gemaakt van diverse taartjes, koek, yoghurt, kaas, zelfgebakken broodjes en wat al niet meer. Ze maakte de jam en appelsap ook zelf en had daar zichtbaar lol in.

We wilden haar complete buffet eer aan doen, maar dat zou echt te veel van het goede zijn.

Dus, we gingen op pad voor een rondje Gardameer. Wat we niet wisten is dat het eerste deel misschien wel het mooiste deel was. In het noorden is het meer omvat door hoge bergen met als hoogtepunt Monte Baldo, waarnaar een kabelbaan vertrekt vanaf Malsecine. Die kabelbaan laten we letter en figuurlijk links liggen, want er staat een stevige wind en dat voelt niet aantrekkelijk in zo’n schommelende bak aan een touwtje.

Malsecine is daarentegen een vriendelijk plaatsje met een prachtige vesting. Die willen we natuurlijk bekijken en voor een luttel bedrag beklimmen we de trappen van de burcht die hoog boven het Gardameer uittorent. Er is een presentatie van een fotograaf, een verwijzing naar Goethe die er verbleef 250 jaar geleden en een tentoonstelling van boten die de afgelopen millennia de wateren van het meer hebben bevaren. Een fijne plek, weinig drukte en de combinatie van historie, wind en water zijn zuiverend voor lichaam en geest.

We vinden een paar winkeltjes met leuke souvenirs. Olijfolie, mooie karafjes en een saladeschaal met bijpassend couvert. Een rasp voor Parmezaanse kaas en we hebben alle ingrediënten voor een complete Italiaanse maaltijd in stijl. Soms word je gewoon heel blij van dingen, dus dan blijven die dingen voortaan bij ons. Simpel eigenlijk...

We zakken verder langs de westkant van het meer naar beneden. Bergen maken plaats voor campings en pretparken en we begrijpen dat we ongemerkt in de verkeerde hoek zitten. Maar we hebben de hoop op Sirmione, een schiereiland met een historische vesting. Ik pak in mijn kinderlijke onschuld de eerste parkeerplaats die ik zie en we lopen richting het historische centrum. Het is inmiddels half twee en dat is qua lunch net een beetje aan de late kant. Aan onze linkerhand zien we een nisje met een patioterras en de vriendelijke man laat ons een tafeltje uitkiezen. We hebben een verse salade met heerlijk brood. Mijn tafeldame een kleurrijke parelcouscous (van polentaballetjes) in heldergroene pesto met zongedroogde tomaatjes. Ik eet de visjes uit het meer: zalmforel, voorn en een soort terrine van vis met heerlijke spitskool. Het was smullen! Kopje koffie na met een stukje pistachetaart dat we delen. Was meer cake dan taart, dus het telt niet echt quacalorieën (vinden we).

Dan vangen we de wandeling aan naar de burcht. Dat was verder dan ik dacht en op zich leek dat geen knelpunt omdat het een mooi pad was langs het water. Een zilverreiger liet zich aan allen kanten bewonderen en fotograferen en monter stapten we verder. Alleen de oever ging verscholen achter appartementen en horeca. De walm van frituur en sigaretten kon je in bonken snijden en op je bagagedrager binden. Toen we na ruim drie kwartier voor de poort stonden, erkende we de schoonheid van het historische gebouw, maar deze ging volledig kopje onder in het toeristengedrang. Het gebouw zelf was dicht. De gedachte om dat hele eind terug te lopen maakte ons een tikkie knorrig, dus we namen een taxi. Dat beviel ons in Barcelona ook goed en voor 15 euro stonden we weer naast ons auto. Money well spent.

De route langs de oostkant was een beetje lastig. We hadden onze route ingesteld op Limone, maar daar zijn er twee van op relatief korte afstand. Op sommige plekken was de route prachtig met cipressen en olijfbomen en fraaie doorkijkjes naar het meer. Op andere plekken was het ronduit link, met smalle tunnels en brede touringcars die nauwelijks vaart inhielden. Ik moest bij het uitstappen echt mijn buitenspiegels even natellen, maar mijn trouwe vierwieler kwam gelukkig ongeschonden aan. Limone bleek uiteindelijk een klittenbol aan hotels te zijn en we hebben het oude stadje niet teruggevonden.

Het was ook wel weer mooi voor een dag. Veel gezien, veel gedaan en ruim 10.000 stapjes verder. Bij thuiskomst stond ons een verrassing te wachten die we niet snel zullen vergeten…