De reis naar Toscane
Inmiddels zitten we lekker op de bank. We horen de nachtzwaluwen rond ons appartement en verder is het stil en donker.
Vanaf het Gardameer is het een uurtje of vijf naar Toscane. We hebben een heerlijk ontbijtje gehad van Giorgia en Valentino, de broer en zus die in eerdere blogs nog geen naam hadden. Het afscheid is hartelijk en persoonlijk, we hebben het hier fijn gehad. De regio is te druk voor ons, maar voor eenieder die een beetje toerisme niet bezwaarlijk vindt, kan ik deze B&B aanbevelen.
We gaan op pad en de paardenkrachten gaan in gestrekte draf over de autostrada. Het is een fijne weg en los van de wegwerkzaamheden verloopt het allemaal heel soepel.
Onderweg stoppen we even voor een plas en we strekken we onze benen. Het uitzicht over een dal met snelstromend water heeft weer een hele andere uitstraling dan de bergen rond Garda of de Dolomieten. De Apennijnen zijn steil en ruig, maar hebben ook stukken van vloeiend laaggebergte. Gisteren zagen we al een vale gier, hier zien we een wespendief, buizerds, koereigers en zelfs een telefoonsnoer met bijeneters.
Vlak voor Pisa wordt het tijd om even een langere stop te maken. We nemen een willekeurige afslag en rijden richting zee. Op voorhand had ik een route uitgekozen langs de kust, maar van de zee was niet veel te zien. Pietrasanta is een uitgestorven kustplaatsje met weinig panache. Het lijkt wel een nationale rouwdag, want alle restaurants zijn dicht. Of dat nu vanwege de dinsdag was of vanwege de zwaarte die 7 oktober wereldwijd heeft, maar er is geen mens op straat.
We vinden toch een beduimeld restaurantje dat sinds 1983 niet meer is opgeknapt. Drie nonna’s slaan de trom in het restaurant, waarvan er eentje de keuken regelt, een ander achter de kassa zit (ook geen dagtaak…) en de derde komt ons vriendelijk de kaart aanreiken.
Ondanks dat er ‘Pizzeria’ op het dak staat, serveren ze deze lekkernij niet. Wel hebben ze een rijk assortiment aan pasta en starten we allebei met een groene salade. Mijn gnocchi met langoustines is heerlijk. Ik hou echt van die bisque-smaak; intens en raak. Mijn lief heeft zelfgemaakte ravioli, goedgevuld, smaakvol en rustiek. Prima lunch!
Daarna lopen we een pier op die een eind de zee insteekt. Het heeft de sfeer van een jaren twintig flaneerboulevard. Een eenzame visser, er ligt een dame te zonnen op een bankje en verder niemand. Ook het brede strand is bijna leeg en we snappen niet waarom het hier in augustus afgeladen druk is, en nu, terwijl het zo mooi is bij 22 graden, niemand te zien is. Wij vinden het best, we genieten van de zeelucht, de zon en draaien ons om naar de bergen in de verte. Het is een unieke plek.
De route naar Grosetto is verder soepel. De autostrada is prima en de 42 euro zijn prima besteed. Zodra de laatste tolpoort achter ons verdwijnt, wordt het wegdek een asfaltquilt van reparaties, hobbels, scheuren en kuilen. De Volvo vangt alle oneffenheden op en zo bereiken we de B&B. Die ziet er schilderachtig uit en de jongedame die ik eerder aan de telefoon had ontvangt ons op haar drukste moment van de dag. Ze laat ons ons tweekamerappartement zien en dat is nieuw, verzorgd en mist wat sfeer. Alles is netjes, maar de verlichting fel, weinig buitenlucht en we missen het uitzicht zoals we dat op eerdere locaties hadden. Maar we zijn toch veel onderweg en we hebben een klein keukentje, een bank en veel ruimte.
Dan alleen nog ‘even’ boodschappen doen. We vinden een supermarkt en slaan wat rauwkost, brood, kaas en jam in. Alleen de weg terug is wat problematisch. We konden in eerste instantie de B&B al niet vinden, want de routeaanduiding en de navigatie konden het niet eens worden. Maar eenmaal gevonden had ik de locatie aangemerkt in mijn telefoon, zodat ik de weg terug kon vinden na de boodschappen. Maar we kwamen aan de andere kant van de stad uit! Die stad was een wirwar van horkende Italianen die links en rechts inhaalden, voordrongen en elkaar geen centimeter gunde. Persoonlijk zie ik daar wel de lol van in, als ze mijn auto maar ongeschonden laten. Vermoeiend is het wel na een lange dag in de auto. We rijden in de stad een paar keer verkeerd en we zijn bijna een uur bezig om van de supermarkt weer terug bij de B&B te komen. Grosetto gaan op de zwarte lijst; daar hebben we niets meer te zoeken. Weinig sfeer, veel kermis en chaos.
Inmiddels zitten we lekker op de bank. We horen de nachtzwaluwen rond ons appartement en verder is het stil en donker. De komende dagen een versnelling terug, iets meer rust en genieten van de Toscaanse zon. Morgen naar een natuurgebied en wat kleine dorpjes opzoeken. We kijken ernaar uit!
