Toen wij uit Rotterdam vertrokken …

…. Toen wij uit Rotterdam vertrokken …

…vertrokken wij met de Rotterdam. Dit jaar varen we voor onze tweede cruise met het zusterschip de MS Rotterdam. We waren heerlijk ruim op tijd aan boord en zaten voor 12 uur al aan een haver-cappuccino met een muffin. Het liep allemaal supersoepel. Neef Paul was er met nazaat Olivier en we hadden een gezellige rit naar Rotterdam. Alle kleding paste onder vriendelijke druk in de vier koffers. Het aantal (en omvang van de) truien vraagt om een optimale kofferindeling en we verwachten dat IJsland koud en nat kan zijn. Dus; laagjes, kolletjes, veel droge sokken en dan toch nog wat extra ‘voor het geval dat…’. En als het helemaal uit de knuisten loopt kunnen we altijd nog laten wassen hier aan boord. 

De ontvangst is altijd een beetje feestelijk in de cruiseterminal. Vriendelijke dames, mooi in uniform wijzen ons de weg. Een volkomen overbodige mascotte in de vorm van een leeuw, geflankeerd door een gretig fotograferende freelancer. Nee, die slaan we over en vinden een plekje waar we kort wachten in een vrolijke verwachting. Volledig ontspannen door de security, het maken van een pas en we lopen zo de Rotterdam op. Het schip is een exacte kopie van de Nieuw Statendam van vorig jaar, dus intuïtief lopen we naar de plekjes waar we weten dat het fijn en mooi is. 

We lunchen even op het Lidodek, een groot restaurant met verschillende stalletjes met brood, salades, frituur, zoet en Aziatisch eten. We houden het beschaafd: bordje rijst met kip, salade erbij, heerlijk en niets aan de hand. We zijn tenslotte zijn we niet week in, week uit aan het zwoegen geweest in de sportschool om alle trossen los te gooien als we op vakantie zijn. 

We lopen even langs de ‘Spa&Beauty’ omdat daarachter de gym is. Dames, verscholen achter een laag make up en een clipboard duiken op ons af. Vriendelijk, gedreven en duidelijk op commissiebasis. Tuurlijk willen we wel even kijken en laten ons toch verleiden om belangstelling te tonen voor de massage en voetbehandeling. Maybe later… De gym is goed verzorgd en compact. Het geeft een goed overzicht over de voorsteven van het schip en is straks op open zee het mooiste stukje uitzicht terwijl je je in het zweet werkt. 

Vandaag nog niet, we laten eerst even fijn de traptreden onder ons vandaan glijden en zitten rond het middaguur al op 5000 stapjes. 

Dan is daar ineens de open zee! We worden uitgezwaaid door aalscholvers op de laatste golfbreker. Een stevige wind uit het Zuidwesten jaagt de golven de wolken achterna en laat het schip langzaam deinen. De loods gaat van boord en het schip maakt weer snelheid voor een tocht langs windmolenparken en booreilanden richting Schotland. Er zijn opvallend veel schepen in een vaargeul, van kotters tot een monsterlijk groot schip van Evergreen met makkelijk meer dan 16.000 containerplaatsen (TEU). In mijn tijd (begin jaren negentig) waren schepen slechts een kwart in omvang van deze giganten. Die tijd bij een kleine expediteur onder de rook van Rotterdam hebben me veel geleerd en mijn ogen geopend naar de wereld. Ineens was ik in contact met exotische streken, importeerde ik levensmiddelen uit het verre Oosten en exporteerde ik wodka naar het Rusland dat net onder het Sovjetbewind vandaan was gekropen. Met alle gevolgen van dien. Ineens was de wereld groter dan de vakantie naar Frankrijk en het nieuws van 8 uur. Ik maakte er deel van uit en daar groeide ik van. 

We hebben heerlijk gegeten aan ons ‘eigen’ tafeltje met nummer 65 en een vriendelijke ober die net wat woordjes Nederlands in zijn Engels vlecht. De bemanning is een mix van Filippino’s en Indonesiërs met een overwegend Nederlandse groep officieren. Een tikje kolonialisme lijkt hier aan de orde van de dag. Hoe kunnen deze mensen zo grenzeloos vriendelijk en aardig blijven tegen de langneuzen die eeuwenlang hun land en volk hebben uitgewoond? Natuurlijk lusten we daar een glaasje Chardonnay bij. We vieren deze dag wel echt helemaal hoor! Vooraf salade en een cocktail van zeevruchten, dan twee heerlijke visgerechten met rijst en een beschaafd toetje. We hebben het heel knus samen op de Rotterdam. 

Net even na vieren kwamen we los van de kade en na een stukje in z’n achteruit maakten we een fraaie 180 graden en stoomden we tussen de haventerreinen op naar Hoek van Holland. 

Waar eerst de stukgoedkades waren van Van Gendt en Loos, Hanno en de Fruitterminal zijn nu moderne woonflats gekomen met en een groene en ruime opzet. Wonen aan het water, zwaaien vanaf de zesde verdieping en wij zwaaien terug.  

Nu zitten we met een heerlijke Cappuccino languit op bed. Haartjes nat van de douche, de wind die door de open terrasdeur giert en bijna de kleding van de dag van het hangertje waait. Het is op een rare manier best intens, zelfs als het goed geregeld is. We hebben zo onze eigen dingen in en rond ons huis. Onze poesjes die nu door Thijs worden verzorgd, sport, werk, onze eigen spullies en gewoontes. Op een gekke manier haalt een vakantie je even uit dat patroon en dat is precies de bedoeling. Toch kost het me altijd even een moment van schakelen, doe daar een opgetogen spanning bij en de verwachting van een mooie reis en dan voel ik even hoe ik langzaam ontspan als ik hier zit.

Ik kijk even naar de streep in de verte die de scheiding vormt tussen leigrijs en lichtgrijs. Daar, achter die horizon ligt onze volgende bestemming, maar nu genieten we heel erg van het hier en nu.  Ik haal gewoon nog een koffie!