Jan van Gent komt voorbij
Genieten moet je niet uitstellen, carpe-fucking-diem!
Als je vanuit je bed een Jan van Gent voorbij ziet komen, weet je dat je op vakantie bent. Tenminste, dat geldt voor ons. Wat voor anderen een heel ander beeld oproept, want misschien ken jij Jan van Gent als de wat morsige buurman of de dorpsgek die ’s nachts slaapt in het onderhoudsschuurtje op de begraafplaats. Nu ik erover nadenk, ik kende vroeger een Jan van Gent die magnetiseur was in Westmaas. Mijn moeder bracht me daar voor mijn lastige enkels en met hem kon ik als tiener ook bespreken welke zintuigen ik nog meer had en hoe ik daarmee om kon gaan. Hij had een hele rustige energie en magnetron-handen. Dus Jan, waar je ook bent, ik dacht even aan je.
Maar de Jan van Gent die vanaf de rand van mijn bed voorbijkwam is een grote zwart-witte zeevogel met lange puntige vleugels en een sierlijke gele nek. Een flinke slag groter dan de grootste meeuw die je ooit zag en ze komen nu in groepjes voorbij.
We zitten nu halverwege het Britse eiland en varen in Noordnoordwestelijke richting naar Schotland. Vanochtend een grote koffie op bed, ontbijtje met havermout, vers fruit en yoghurt met zaden en noten. Razend gezond en ons ‘binnenwerk’ is ons dankbaar. Als ik dan langs de ontbijtende goegemeente loop met vette prak op hun bord, dan ben ik blij dat we andere keuzes maken.
Gisteravond de laatste horde genomen met het internet. We hebben standaard ‘premium’ bij het ‘have it all’ pakket, maar voor een avond met foto’s uploaden voor de blog en een aflevering van Gilmore Girls vraagt om een upgrade. Als je dan ook nog internet wil voor meerdere devices, dan vraagt dat nog een som duiten (van het boordtegoed) en een ICT-technicus om alle instellingen goed te krijgen. Maar nu werkt het op telefoon, iPad en laptop. Dus, alles werkt, we konden heerlijk slapen met het zachte geruis op de achtergrond van de eindeloze zee.
De wind is wat gaan liggen en we gaan door de golven met een bescheiden snelheid van 11 knopen. Dat kan ook gewoon, we hebben alle tijd en helemaal niets te moeten. De tijd aan boord is een uur teruggegaan en het is nu net na negen uur. We zijn gewassen en gestreken en klaar voor een tweede kop koffie. Een heerlijke lange dag strekt zich voor ons uit als een kat rekkend en spinnend op schoot. Grote blij!
Zittend in twee comfortabele kuipstoelen kijken we over zee. Voor sommigen is de eindeloze vlakte ‘leeg’ of zelfs ‘bedreigend’. Voor ons is het een levende ruimte, ononderbroken door menselijk ingrijpen en altijd in beweging. De frisse zilte wind die je haren een beetje stugger maakt en je longen vult met zuiverende lucht. Juist deze ‘nietsheid’ geeft me een groot gevoel van rust en verbondenheid. Ik heb er altijd naar verlangd en soms met succes hervonden.
Nog voor ik mijn lief ontmoette had ik dat al. Waar iedereen om mij heen destijds zocht naar ‘groots en meeslepend’, kermis en opwinding, zocht ik juist naar stilte en evenwicht. Ik herinner mij lange ritten door de rollende velden van Wyoming, de zoutvlaktes bij Salt Lake of de lange rechte weg door de woestijn achter Palm Springs. Ik vond het heerlijk, verdwijnen in iets wat veel groter is dan ikzelf. Betekenis verliezen door juist betekenis te geven aan alles om je heen. Het is nu een onderdeel van mijn innerlijke landschap en daarmee een eindeloos uitdijend heelal van gevoelens en herinneringen. Good or bad, ik heb het allemaal nog. Misschien als ik ouder word verlies ik mijn gehoor, mijn zicht en mogelijk zelfs mijn mobiliteit. En mijn haar! Maar ik zou niet graag mijn innerlijke landschap willen verliezen. Laat dat als laatste met mij vertrekken.
Ik las ooit een boek van Bernlef met de titel Hersenschimmen. Het is een verhaal van een dementerende man vanuit de eerste persoon geschreven. Dus, terwijl je leest vallen er gaten in zijn geheugen, zijn oriëntatie en spraak. Het leidt tot een verwarrend en destabiliserend boek waarbij ik werkelijk werd meegenomen in de afbrokkelende geest van deze hoofdpersoon. Het lijkt me erg om naasten en geliefden niet meer te herkennen en uiteindelijk jezelf te verliezen. “…en nog alleen maar lijkt te dromen…” zingt Spinvis in zijn lied ‘Voor ik vergeet’. Hij weet als geen ander de essentie van de menselijke geest en beleving te vangen in woorden die hij laat rollen op zijn open hand.
We lopen nog even langs de balie waar ze de nieuwe cruises aanbieden. We hebben al even zitten kijken naar de mogelijkheden en hebben daarbij ons oog laten vallen op een reis de andere kant op. Een hele blije en energieke Shannon verwelkomt ons en we nemen plaats. Er is geen reis richting Groenland volgend jaar, wegens gebrek aan belangstelling. Dat, terwijl het oranje gevaar uit de US nu juist zo veel interesse heeft in dit land… Maar er is wel een cruise richting Marokko met stops op de Canarische eilanden, Madeira en Lissabon. (in het winkelmandje!) We vragen of er toevallig ook nog iets is met het Noorderlicht. Terwijl Shannon vrolijk haar vingers laat klateren over het toetsenbord vertellen we over onze verjaardagen die we het liefst ver van huis vieren. Dan blijkt er een cruise te zijn naar de Noordkaap die vertrekt op 3 oktober 2027. Twee dagen voor onze verjaardag en met een stop op de Shetlands waar we ons hart een beetje hebben verloren aan het ruige landschap en mensen in zelfgebreide truien. Deze reis heeft twee overnachtingen aan de wal om maximaal kans te maken op het Noorderlicht en we kunnen een kamer krijgen op dek 8 zonder overdekking. Dus met maximaal zicht op de hemel. (ook in de winkelmand!)
Dus wat we nu doen met alle toeters en bellen dit jaar, doen we volgend jaar dubbelop: in april naar de zon, Afrika en eilanden met bloemen. In oktober de grijzige herfst in het Noorden met de hoop op Noorderlicht op onze verjaardag. Is het too much? Niet voor ons, want nu hebben we al onze zintuigen, zijn we gezond en mobiel. En, alles wordt toegevoegd aan ons innerlijke landschap. Als we later als twee besjes met een AOW’tje op een flat zitten kunnen we eindeloos terugkijken op wat nu het hoogseizoen van ons leven is. Genieten moet je niet uitstellen, carpe-fucking-diem.
