Thuiskomen in uitersten

Het is hier, hier ben ik thuis…

Ik schreef al even over mijn hang naar eenvoud en soberheid. Hoe verhoudt zich dat dan tot de luxe die we nu genieten? Persoonlijk denk ik dat het draait om genieten. Ik kan heel erg ontspannen van gewoon uit het raam kijken naar de zwiepende bomen, met al mijn aandacht aanwezig zijn bij het beeldhouwen, te focussen op mijn schouderbladen bij fitness of te genieten van een goed gegrilde kreeft. Op de snijlijn van al deze ervaringen kom ik toch uit op het ‘onbekommerd en ongehinderd ervaren in contact met wie ik in essentie ben’. De rest is vorm, kleur en meningen van anderen. Klinkt allemaal een beetje bombastisch, maar herkauw dat eens even. En ja, ik kan zoals vandaag enorm genieten van een lunch die er op de plaatjes heel decadent uitziet. Dat was het ook wel een beetje, maar als je daar onbekommerd van geniet en samen zit te smullen van een lunch die je over vijf jaar nog herinnert, dan ben je toch goed bezig?

Het was lang geleden dat ik rondliep in Disney World met drie overprikkelde kinderen en hysterische vrouw. Op dat moment had ik een heel helder beeld van wat ik wilde: ik wilde in een roeiboot zonder peddels de Jenisej rivier (Oost-Siberië) afdrijven. Stel je voor, alleen en geen invloed op snelheid of richting, behalve dobberen met de stroom mee, geen doel, alleen ingetogen eenvoud zonder plan. Het is natuurlijk een onrealistisch beeld, maar het gaf mij een enorm inzicht dat ik helemaal in het verkeerde verhaal terecht was gekomen en iets verlangde wat lijnrecht tegenover mijn toenmalige situatie stond.

 Ooit schreef ik een verhaal wat een aanzet zou kunnen zijn tot een novelle. Het idee ontstond toen ik in 2002 in Siberië was. Ik wist dat ik naar Siberië wilde reizen, niet naar de bekendere plaatsen, maar ergens naar een gebied waar volgens verschillende mystici en levensbeschouwingen echt een bijzondere plek zou zijn. Zowel het Sjamanisme, Boeddhisme als volgelingen van verschillende andere stromingen werden als door een magneet getrokken door dit gebied. Ik vond een klein reisgezelschap en ging alleen op reis, vrouw en kinderen achterlatend. Ik zat na een stevige reis via St. Petersburg en Novosibirsk in een Sovjet bus naar Tyungur op de grens met Mongolië en ik drukte mijn neus tegen het raam. “Het is hier...” hoorde ik mezelf zeggen. Anderen in de bus lagen te slapen of te lezen en ik kon alleen maar het landschap opdrinken, de houten huizen absorberen en de warme kruidige lucht in mijn poriën laten trekken. Het is hier, hier ben ik thuis.

 Zo is dat verhaal ook getiteld: Het is hier. Het draait om een ik-persoon die op zoek is naar zijn wortels en al het vertrouwde achterlaat. Huis, haard, levende have en gezin. Er zijn een aantal centrale denklijnen in het verhaal:

·      De protagonist raakt steeds meer kwijt om tot de kern te komen. Spullen, kleding, paspoort, geld, identiteit… alles loslaten om tot de kern te komen

·      Mensen vinden elkaar doordat ze naar dezelfde dingen zoeken. Dus ga niet opzoek naar een ander, maar naar wat je werkelijk wilt. Dan vind je niet alleen je eigen geluk, maar mogelijk ook de ander die dezelfde dingen nastreeft.

·      Ontmoet elkaar door te dromen en realiseer je dat de tastbare realiteit niet het enige platform is waarin je ervaringen kunt delen.

·      Thuiskomen in een omgeving die je niet kent is een groot geschenk. Het vervult een verlangen van je ziel, ook als het ongemakkelijk, ongebruikelijk of ongewenst is.

Het verhaal heeft nooit het daglicht gehaald, maar ik denk er nog regelmatig aan terug. Soms op de gekste momenten.

 We waren vorige week aan het inpakken voor de cruise en kregen met moeite al onze spullen in vijf koffers en drie rugzakken. In Tyungur gingen we uit de bus en zouden we verdergaan te paard. De tocht naar de berg Belucha (de poort naar Shambhala) zou minimaal drie dagen zijn en we hadden te weinig paarden. Iedereen moest ongeveer de helft van zijn/haar bagage achterlaten. Mijn tent moest eruit, ik sliep bij een ander. Een overbodig boek, een fors deel van mijn kleding en de zekerheid die ik zocht in spullen. Soms is bagage ook maar bagage. Niet iedereen had een paard, we wisselden elkaar af om stukken te lopen en in tien dagen trokken we door de Altai. Verder van huis was ik nooit, geen bereik, onbewoond gebied en ongerepte schoonheid van de natuur. Hoezo bagage?

Er was geen tijd, alleen daglicht en duisternis. Stromend water in de rivier, houtsprokkelen, brood uit de zadeltas.

Terug in Nederland kwam alles weer op me af: de mensen, verwachtingen, de hypotheek en de complexiteit van het leven. Toch nam ik een stukje van de Altai met me mee omdat ik een stukje van mezelf daar achterliet. Het vinden van je plek is zo essentieel, ook in de liefde. Ik behoor tot de gelukkigen die zochten en vonden. Terwijl ik zo veel zoekers om me heen zie. Zoeken in relaties, verslaving, werk, zingeving, contact en afleiding. Vinden is als thuiskomen.

Dus ja, gisteren kwamen we een beetje thuis op dit schip. Ik beschreef het al, de vertrouwdheid, de rust en ook de luxe. Dat maakt dat het boeken van een nieuwe vakantie ook niet veel tijd kostte; binnen een kwartier waren we twee reizen rijker. We beslissen altijd makkelijk en snel, omdat we dezelfde dingen nastreven. Het lijkt zo eenvoudig, voor ons is dat het ook.

We hebben net even lekker gesport met uitzicht op de weidse zee en de stukjes blauwe lucht die ons toelachten. De lunch valt qua cijfers waarschijnlijk net buiten ons calorieën-budget en zo onderhouden we een beetje wat we bij onze trainers Matthijs en Femke hebben opgebouwd. Het weerhoudt ons er niet van om volledig te genieten van alles wat er is, maar met respect voor het lichaam dat ons in de afgelopen 57 jaar heeft gedragen. Als ik zo om me heen kijk naar de medepassagiers, dan doen we het nog niet zo slecht. Dat houden we graag zo!