Ruimte nemen
Een beetje geinen in de avondzon en nog even lekker zeelucht snuiven
Aangelicht door de stralen van een Jacobsladder ligt Schotland op te drogen in de Zuidwesterwind. We zijn ter hoogte van Aberdeen en we kunnen vanaf dit punt heel rustig aan tjoeken naar Invergordon bij Inverness. Als we kort na achten verzamelen kunnen we door de douane om onze ETA te laten zien. Een van de grote vooruitgangen die Groot-Brittannië heeft gemaakt sinds de Brexit: extra papierwerk. Mag je als bezoeker dan ook voor betalen, maar dan krijg je er een grimmige blik van een douanier met een ‘Melkert-baan’ erbij. Dan gaan we aan wal, de bus in en maken we een rit door de Schotse Hooglanden naar een fraai dorpje. Het is een laagdrempelige excursie die we voor het gemak maar de ‘bejaarden-bus’ hebben gedoopt. Maar we hebben er heel veel zin in!
Vanavond gegeten bij ons favoriete restaurant: Tamarind. Een Aziatisch restaurant met een mix van Thais, Indiaas en Indonesisch eten. Een hele sympathieke dame helpt ons kiezen en we nemen er een glaasje sake bij. We maken het een beetje bont vandaag, maar we beloven onszelf weer wat meer binnen de lijntjes te kleuren vanaf morgen. Het eten was heerlijk, we hadden een perfect tafeltje bij het raam en mijn tafeldame zag er geweldig uit.
Achter mij een enorme partij overlast van een andere tafel. Een vrouwmens met een enorme roeptoeter zat aan een stuk door te wauwelen met zo’n penetrante, snijdende stem. Naomi, zo wisten we al snel, want we konden het hele gesprek tegen wil en dank volgen. Het bleek een vrouw van middelbare leeftijd met een gezicht waar het conflict vanaf droop. Haar ouders zaten suf-geluld, doodvermoeid en zwijgend te knikken. Haar moeder zei soms op beschaafde toon iets terug om nog voor de komma overschreeuwd te worden door Naomi met een een of andere ongefundeerde mening.
Vanmiddag was het zo beschaafd in de Pinnacle Grill, mensen die rustig eten, een gesprek voeren, natuurlijk wordt er af en toe even gelachen, maar iedereen houdt een bepaalde mate van decorum. Mensen die ruimte nemen, nee, ruimte graaien vind ik energievreters. Ik merk dat ik me er niet voor kan afsluiten en als ik niet weg kan, dan wordt de irritatie alleen maar groter. Als jeuk halverwege het gips van je gebroken been; erger dan de beenbreuk zelf.
Het valt trouwens wel op dat voor sommige mensen het laagje uiterlijke beschaving is losgekomen en weggespoeld in het afvoerputje van de jacuzzi. Op een van de ligbanken naast het zwembad ligt een jonge vrouw gerold in haar handdoek met een slaperig hoofd met om haar heen drie aangevreten borden eten op de bank. Ze kijkt nauwelijks op en realiseert zich niet dat het zelfs thuis absoluut kansloos is als je zo in je eigen voer ligt te marineren.
Het is ‘dressy night’, waarin mensen worden uitgenodigd om net even wat meer aandacht te besteden aan hun uiterlijk. Geen gala, al pakken sommigen echt wel helemaal uit, maar kijk even twee keer naar wat je uit je kast grist. Een Chinees gezin slentert op teenslippers en korte broek naar de eetzaal. Die hebben het op meerdere niveaus niet begrepen.
Mijn meisje wel. Die trekt even een borstel door haar haar, doet echt knappe kleren aan en een zinnenprikkelend luchtje op. Stralend koppie, ontspannen blik. Daar loop ik dan trots mee hand in hand langs de reling.
We gaan nog even shuffleboarden, iets wat het midden houdt tussen sjoelen en curling. Een beetje geinen in de avondzon en nog even lekker zeelucht snuiven. Jan van Genten, Noordse Stormvogels en wat zilvermeeuwen kondigen aan dat we dichter bij de kust zijn. Vanavond lekker bijtijds de mand in, want morgen gaat (heel) vroeg de wekker. Een dag waar we niets van willen missen.
