Cinque Terre vanuit een ander perspectief
We kiezen voor de route langs de dorpjes van CinqueTerre. Dat is een ‘roundtrip’ van 3 uur en dat vooruitzicht is heerlijk. Het is een geweldige mogelijkheid om de fotograferen bij het lage herfstlicht. De Canon R6 II ratelt vrolijk en het resultaat is geweldig.
Vanochtend waren we vroeg wakker. Mijn meisje heeft een paar flinke insectenbeten en dat doet de nachtrust geen goed. Ik had de hele nacht gedroomd van een verwarrende ontvoeringszaak, dus werd ook een beetje wazig wakker.
Dat was wel anders toen we de ontbijtzaal opendeden. Maria Francesca deed de deur met een vriendelijke zwaai open en met stralende lach heette ze ons hartelijk welkom. Direct een heel leuk gesprek over reizen, Schotland, papegaaiduikers en fotografie. Links en insta-gegevens werden uitgewisseld en ze was echt onder de indruk van de schoonheid van de foto’s.
Het ontbijt was heerlijk! Abrikozensap, croissantje, toast en de lekkerste honing die ik in tijden geproefd heb. Dat verkocht ze ook allemaal, dus we hebben een flinke bestelling gedaan. We kregen een tip om met de trein langs de verschillende dorpjes te gaan die Cinque Terre zo beroemd (en populair) maken. Zij had wel een goede parkeerplaats in gedachten.
Nu was die parkeerplaats lastig te vinden zonder internetverbinding in La Spezia. Dus we rijden drie keer de stad door, tot we de plek vinden op 10 minuten lopen van het station. Daar komen we in een veel te krap en vol hok om kaartjes te kopen voor de trein die ons naar de dorpjes brengt. We zijn niet te enigen, dat is wel duidelijk. Dat blijkt helemaal als we de trein in willen stappen: mensen zitten als sardines in een blik, happend naar lucht, tassen boven het hoofd houdend en paars aanlopend in de eerste wagons. Iets verder, in een van de laatste rijtuigen is nog wat ruimte en met lichte tegenzin stappen we in. Er ligt een groot drijfpaleis in de haven en al de cruise-toerisen zitten ook in deze trein. Knauwende ‘Karens’, Chinese reisleidsters met vlaggetjes, enorme Amerikaanse man-gebouwen en bejaarden met hulpstukken.
Bij de tweede halte gaan we er uit: Manarola. In ganzenpas gaan we stapvoets over het perron, de trap af en een lange tunnel in. Het is veel te druk, het voelt alsof we als toeristen-vee een kraal in worden gedreven. In Manarola drinken we koffie, krijgen we een aparte ticket voor het toilet (!) en kopen we wat souvenirs. Het is nog ruim voor het middaguur, maar het is warm, druk en we zijn er wel klaar mee.
We nemen de eerstvolgende trein weer terug naar La Spezia en gaan onderweg naar de tweede suggestie van Maria: Porto Verdere. Daar kun je de boot nemen naar de eilanden voor de kust of langs de dorpjes varen. We maken ongewild een omweg of twee en zien zo nog iets extra’s van de omgeving. Daar aangekomen is er geen parkeerplaats voorhanden en de (te krappe) plek is tegenover een niet functionerende parkeerautomaat, een parkeer app die niet werkt en inmiddels zijn we in alle staten. Ik haal met een schoenlepel de auto weer van z’n plaats en parkeer een stuk verderop. Ook daar doet de automaat het niet, maar de slagbomen staan open, dus ze kunnen wat mij betreft de boom in. Veel dingen in Italië functioneren niet, slecht of inefficiënt.
Maar, we vinden een pizzeria. Dat dan weer wel. Een onooglijk zaakje, maar ze maken verse pizza die ze zo uit een steenoven trekken. Zo smaken ze ook, salade capreze erbij voor de vitamientjes en we kunnen op pad. “Ik moet en zal op een boot zitten vandaag!” hoor ik naast me vastberaden. En dan spant de hele kosmos samen om het mogelijk te maken. Kort voor drieën komen we bij een pier met twee boten waar mensen aan boord klimmen. Ik ga op een huppeldrafje naar de kiosk en vraag twee kaartjes. “Waar naartoe wilt u?” “Ja, op de boot, er liggen er twee” “Maar waar wilt u naartoe?” “Maakt niet uit, waar gaan deze naartoe?” De dame snapt niet dat het om het varen gaat, niet om de bestemming. Dat is wel onze levenshouding in een breder verband, maar dat landt niet bij haar. We kiezen voor de route langs de dorpjes van CinqueTerre. Dat is een ‘roundtrip’ van 3 uur en dat vooruitzicht is heerlijk. Het is een geweldige mogelijkheid om de fotograferen bij het lage herfstlicht. De Canon R6 II ratelt vrolijk en het resultaat is geweldig.
De dorpjes liggen als kleurrijke schilderijtjes tegen de steile heuvels aangebouwd. Vaak rond een haventje, waarvan de bootjes op de wal zijn getrokken en op pleintjes en de straten liggen te wachten tot de vissers weer op pad gaan. De huizen zijn opvallend smal en veelal in verschillende pasteltinten geschilderd. Dat geeft een unieke uitstraling en daarom komen er veel mensen op af. Tussen de dorpen liggen sommige huizen op de meest onmogelijke plekken, alleen bereikbaar door smalle en steile bergpaadjes. Het is duidelijk zichtbaar dat dit gebied (post-toerisme) vooral door boeren, vissers en jagers werd bewoond. Echte beroepen dus, geen flauwe modernismen. Ik had vroeger een collega en die beweerde bij hoog en laag dat beroepen die 200 jaar geleden niet bestonden, eigenlijk geen bestaansrecht zouden moeten hebben. Ze zijn gecreëerd omdat we denken dat we ze nodig hebben. Interessante denklijn, ik val daarmee echt door de mand met mijn werk. Vroeger wilde ik boer worden, een echt beroep, maar dan niet op zo’n steile terrasvormige droogte!
Teruggekomen bij de auto is de slagboom dicht. Waar de slagboom openstond bij binnenkomst en wij dus geen inrijkaart hadden omdat het systeem niet werkte, konden we nu schijnbaar het terrein niet af. Niemand te zien, geen reactie op de oproep naar de centrale, volkomen kut. Ik druk op allerlei knoppen en kan een ‘verloren kaart’ aanvragen voor 30 euro. Het begint al te schemeren en ik wil dat hele smalle weggetje niet in het donker rijden. We kunnen eruit, want ik heb een kaart. Zodra ik in de buurt van de slagboom kom gaat deze automatisch open. Die 30 euro was dus ook voor niets… Ik zeg het je: Italië werkt gewoon niet. Het is er heel mooi, maar het vraagt behoorlijk wat aanpassingsvermogen voor mensen zoals wij die van duidelijkheid, effectiviteit en functionaliteit houden. Later lachen we erom!
