Epiloog : de reis gaat door
~ Het geeft een vorm van rust, zoals de golven van de zee waar ons leven subtiel op meebeweegt terwijl we op koers zijn naar een lang en gelukkig leven samen~
We zitten op bed, verse koffie en kijken uit over zee. Een zee van groen, aan de andere kant van ons slaapkamerraam. Het regent lekker zomers, jonge vogels in de tuin, een merel in de verte die toe is aan een tweede leg. Sommige dingen zijn voor een tweede keer veel fijner. Dan weet je hoe het allemaal een beetje werkt, de omgeving biedt wat meer weelde en je maakt duidelijkere keuzes over waar je nest is. Hier is ons nest.
In de dertien-en-een-half jaar (op de kop af!) dat we elkaar nu kennen hebben we verschillende nestelplaatsen gekend. Sommigen uit nood geboren, andere plekken in de zoektocht naar een compromis dat er niet was. Deze plek in Huizen is het helemaal, alleen missen we de zee…
We zijn ruim een week thuis en kijken terug op een geweldige reis. Neef Paul was weer onze redding op de zondag. Een heerlijk gezicht om die gozer in een grote zwarte Volvo de Wilhelminakade op te zien draaien.
Ik had een veel te ruime marge genomen bij het uitschepen. We zouden tussen 08:30-08:45 uur worden opgeroepen met de groep ‘rood 2’. Dan gaat iedereen ordelijk van boord zonder lange rijen. Toch hield ik rekening met gedoe, ellende en vertraging. Niets van dat al! We werden ruim voor die tijd opgeroepen, moesten heel even wachten bij de lift, liepen zo van boord waar onze koffers ordelijk stonden te wachten in vak ‘rood 2’. Voor 09:00 uur stonden we op de kade met een uur marge voordat Paul zou komen. Zonder koffie.
De landing thuis was een stuk zachter: de poesjes waren door neef Thijs goed verzorgd en geknuffeld. Direct weer op schoot, kopjes geven en miauwen; poesjes blij, wij ook.
Direct de koffers uitgepakt, wasmachine aan, boodschappen doen, theezetten. Vanuit de heerlijke luxe verwennerij pakken we weer soepel onze dagelijkse dingen op. Als we heel even stilzitten, lijken we het wiegen van de boot te voelen en dat is heel prettig. Natuurlijk, het vaste land is solide en vooral ehm…vast. Maar het vloeibare water is beweging, leven en de dynamiek van de natuur zoals deze al miljoenen jaren op aarde is.
Op maandag neemt de maalstroom van het leven ons mee naar de dingen die op een heel ander level belangrijk zijn. Er bellen klanten, afspraken in de agenda, mail opvolgen, administratie doen. Blauwe enveloppen op de mat, een appje naar een sollicitant, alles komt weer op stoom. Er wordt een deur ingetrapt, een kabinet valt, gewoon zoals het gaat…
We gaan maandag direct weer sporten en vliegen er hard in deze week: sportschool, tennisles, pilates en personal training van Aziz. We hebben 2 kilo extra bagage meegenomen en die mag er deze maand weer af.
Mijn lieve huisfotograaf bracht bijna duizend foto’s mee die in de computer bewerkt moeten gaan worden. Daar moest de computer ook even aan wennen, want in ‘raw’ zijn dat hele forse bestanden en het duurde lang voordat ze allemaal keurig ordelijk in mapjes op het beeldscherm verschenen. Plannen om er een mooi boek van te maken en een mooi compact digitaal beelddocument. Als we onze ogen dichtdoen, dan zijn we er gewoon weer: de kleuren van de Lofoten, de middernachtzon, de vogels van Shetland, de geweldige momenten samen en altijd de beweging van de zee.
Het maken van deze blog was ook een hoogtepunt. (Al is het een ‘Inception-achtige’ ervaring om dat op te tekenen in een blog, maar vooruit…). De blog gaf ons de mogelijkheid om heel bewust in woord en beeld een dag te herbeleven, te documenteren voor later en te delen met anderen. Maar het geeft ook de ruimte om het gevoel onder de waterlijn te verkennen en daarmee heeft zo’n dagelijks moment van reflectie veel waarde voor ons. Het levert mooie gesprekken op over moeilijke momenten en helderheid over de golven in ons leven. Maar het brengt ons ook bij de kern: genieten van ons leven met alle facetten.
Zo vieren we ook weer van ons dagelijkse leven. Wij zullen het woord ‘sleur’ nooit gebruiken, we hebben wel een soort regelmaat waar we ons allebei heel fijn bij voelen. Het geeft een vorm van rust, zoals de golven van de zee waar ons leven subtiel op meebeweegt terwijl we op koers zijn naar een lang en gelukkig leven samen. Volgens mij is dat het echte geluk en we realiseren ons dat iedere dag.
Het is nog precies een jaar voordat we opnieuw uitvaren naar nieuwe vergezichten, nieuwe golven en het groeiende eiland IJsland. De woeste natuur, de vloeibare oerkracht uit het hart van onze aarde en ongekunstelde schoonheid spreken ons heel erg aan.
In die tussenliggende periode gaat de reis gewoon door: we blijven met dezelfde verwondering en hetzelfde bewustzijn kijken en genieten van alles wat zich aandient. We zullen dagelijks terugdenken aan deze reis; de woorden, de beelden en het gevoel van deze cruise die onze verwachtingen heeft overtroffen op elk vlak.
En we houden samen ons schip op koers.
