Verjaardag in alle seizoenen

We werden vanochtend wakker in een wereld die bepoederd was met een laagje sneeuw. De berg die zichtbaar is vanuit ons bed is witter en de sparren tegen de helling hebben net een accent van sneeuw.

We werden vanochtend wakker in een wereld die bepoederd was met een laagje sneeuw. De berg die zichtbaar is vanuit ons bed is witter en de sparren tegen de helling hebben net een accent van sneeuw. Het lijkt de Intratuin wel. Het gras kleurt van sneeuwwit, naar donkergroen in de lagergelegen delen. Het voelt als winter, het voelt verfrissend en schoon, het voelt jarig. Er zijn lieve mensen die ons berichtjes sturen en verder vieren we het samen. Kleine kring die steeds kleiner is geworden waar wij samen de helix vormen, de spiraal die alle noodzakelijke connecties verbindt, die alle informatie draagt van wie we zijn.

 Frau Monica heeft de eitjes al klaargezet en we eten een broodje wat drie dagen geleden nog vers was. Het maakt niet uit, we hebben de auto gepakt en gaan op pad.

Alpenkauwtjes, een buizerd, grote lijsters en kwikstaartjes onderweg.

Ik had een bergpas op mijn verlanglijstje staan: Paso Gardena. Dat is een reeks eindeloze haarspeldbochten die het mooiste uitzicht bieden op een monumentale berg.

Bij het beklimmen van deze pas komen we hoger en hoger. Zo passeren we de sneeuwgrens en de temperatuur zakt onder de 0 graden. Even is het spijtig dat ik geen winterbanden heb, maar de auto brengt ons veilig boven. Terwijl de eerste kerstmuziek uit de speakers klinkt filmt mijn bijrijder een stukje van het sprookjeslandschap.

Op een parkeerplaats houden we even halt en ik zie hogerop twee dieren. Hertjes! Het is mijn eerste ingeving, maar met de kijker erbij zie ik toch iets anders. Ze hebben hoorns in plaats van een gewei en hebben iets van een soort geit. De 100-500mm lens weet ze vast te leggen en na een korte speurtocht op het internet blijken het Alpen Gemzen te zijn. Twee stuks, een duidelijk groter en sterker getekend met een prachtig contrastrijke tekening op het kopje. Wat een geweldige waarneming.

We rijden verder en stoppen bij een fraai chalethotel ‘Charles’ en treffen het met warme chocolademelk en taart. De chocolade is wellustig dik en lijkt wel vloeibare lavacake.

Onderweg naar het Gardameer laten we de besneeuwde bergen achter ons en stoppen we voor de lunch bij een historisch pand aan een meertje. De locatie vraagt om een bijzondere culinaire ervaring en de kaart lijkt een beetje tegen te vallen. Een hartige crêpe met groenten trekt onze aandacht. We nemen er wel een stevige salade bij en zo hebben we toch een hele goede lunch.

Riva del Garda is inderdaad een drukke plaats. Dat wisten we op voorhand, maar we kunnen de auto niet kwijt en we houden het fijn voor gezien. Het zou ook volgens onze Italiaanse tenniscoach Filippo een fraaie plek zijn, alleen vinden heel veel mensen dat op deze zondagmiddag.

De B&B die ‘4 seizoenen’ heet ligt verscholen achter een industriewijk. We worden een tikkie ongerust als we op 800 meter nog steeds tussen de bandenspecialisten en oud ijzerhandels in zitten. Dan duiken we een poortje door waar de spiegels net de muren niet raken, maken een haakse bocht naar links en twee haarspeldbochten en 200 hoogtemeters verder staan we voor een prachtig gebouw met uitzicht over de stad en in de verte het Gardameer. We worden hartelijk ontvangen door de uitbaatster Daniella die het prototype van een luide en doortastende Italiaanse vrouw is. Ze is goedlachs, speekt prima Engels en laat ons met gepaste trots de ‘roze kamer’ zien. Het is ruim, heeft een heerlijk balkon op het westen met uitzicht over een prachtig landschap. Het is een heerlijke plek om te zijn, dat voelen we aan alles. We zijn alleen de enige gast, avondeten zit er niet in want haar zoon (de kok) is er niet. Ze biedt ons wat drinken aan en ze heeft nog een lokale wijn in de koeling. Dat wordt een fles Spumanti die ons de rest van de middag bezighoudt. Ik kijk even heerlijk Formule 1, meisje met de foto’s in de weer en ongemerkt wordt het tijd om naar het restaurant te gaan dat Daniella heeft aanbevolen.

Restorante Rolly is een nette zaak met de verlichting van een voetbalkantine. Maar het loopt al snel vol met lokale mensen, veelal met kinderen. Maar ook stellen, toeristen en zelfs een heel voetbalteam.

We vergissen ons echter in de kaart. Waar Italianen een voorgerecht en twee hoofdgerechten bestellen, blijkt dit restaurant daar duidelijk niet op ingesteld. De porties zijn groot, dus we zitten nog even uit te buiken op bed. Het was lekker, de pizza was een beetje weird, maar we hebben een fijne avond.

Onze verjaardag heeft weer van alle seizoenen wat: van sneeuw naar een zonnig terras, van een fles bubbels naar een kop thee op bed. Beetje overdaad in de het laatste deel nadat we eerder een beetje moesten improviseren. Lieve mensen op 1000 kilometer afstand, de liefste heel dichtbij. Het klopt wel deze dag, morgen is het gewoon weer 6 oktober.