Pas en te onpas
En dan rijden over deze pas ook twee levensgenieters. Twee die de omweg kiezen vanwege de schoonheid, het dak openzetten om de koele berglucht binnen te laten,…
We hebben een extra dag in de Dolomieten, zo voelt het. Waar we nog even twijfelden of we verder wilden richting het Gardameer, bleek dat de B&B die we op het oog hebben pas zondagavond plek te hebben. Dus dat deed de balans doorslaan naar ‘nog een nachtje’ hier bij Frau Monica die vanochtend trots vier eitjes in een schaaltje bracht bij het ontbijt. Alsof ze een nieuwe vinding had gedaan dat een plat bord met eieren een te groot risico op herhaling is. Ze was zichtbaar verheugd en wij dankbaar voor haar lieve zorg.
Vanochtend met een grote boog naar Lago di Landro. Een lief meertje met een sympathiek restaurant aan de oever. Eerst koffie en taart, we zijn tenslotte vandaag bijna jarig. Boekweittaart met rode bessenvulling en een stukje apfelstrudel. Toefje slagroom en vanillesaus mag best…
We maken een heerlijke wandeling rond het water en een dodaarsje laat zich van alle kanten fotograferen. Het heldere lichtblauwe water geeft hem nog meer kleur. Tijdens onze wandeling lopen we een Amerikaanse man tegen het lijf. Hij was alleen een wereldreis aan het maken en was in Korea, Duitsland, Griekenland en nu in Italië. Hij was er na een maand wel klaar mee en zou vanavond terugvliegen naar huis, naar zijn vrouw en hond. Ik kan me daar inmiddels niets meer bij voorstellen: alleen reizen en zo lang van huis zijn. Als ik de straat uitrijd heb ik al de neiging om om te keren of naar mijn lief te bellen. Meestal doe ik het laatste.
Toch heb ik vroeger veel alleen gereisd. Drie weken naar Siberië, een week Moskou, Duitsland, Frankrijk, Glastonburynoem maar op. Heerlijk vond ik het toen: zelf doen wat ik wil, hoe ik het wil, echt op het moment beslissen wat bij mij paste en de heerlijke stilte om mij heen. Dat ik niet thuis was vond ik op dat moment niet alleen maar een dikke bonus, het was bijna een doel op zich. Ik was vooral bezig met ergens vandaan gaan, zowel fysiek als in mijn hoofd. Daar greep ik alles voor aan, van diepe meditatie en transreizen tot een intensieve opleiding, therapie en middelen die mij een ander perspectief gaven op mijn bestaan. Op zoek naar stukjes van mezelf die ongeschonden en puur zijn. Op zoek naar ruimte.
Nu vind ik deze ruimte samen, herken ik mezelf in de ander, voel ik me vrij, veilig en helemaal verbonden. Nooit gedacht dat wat ik zocht bij een ander te kunnen vinden, mezelf kan zijn èn samen. We hebben het zo fijn! Het heeft in de afgelopen 14 jaar soms slapeloze nachten gekost, er zijn pijnlijke beslissingen genomen, het heeft veel energie gekost en veel te veel tijd. Maar we zijn nu hier en samen, dat maakt het allemaal waard.
Zo rijden we door de bergen van Italië, heerlijk met mijn eigen afspeellijst, bochtjes draaien en na iedere wending een nieuw schilderij. Net na twaalven zien we een houten blokhut langs de weg met een rustiek bord ‘restaurant’. Dat kostte slechts 1 seconde om te beslissen en we draaien het parkeerterrein op.
Binnen is het knus en we worden hartelijk ontvangen door een dame die goed Engels spreekt en ons adviseert over de kaart. Eerst samen een voorgerecht gedeeld met diverse kaassoorten, gedroogde ham, ingemaakte groenten en zelfgemaakte chips. Daarna een heerlijke fettuccine met Bambi-ragout en voor mij een lasagne van bospaddenstoelen. Panna cotta na en een kopje ‘sap van satan’. Heerlijke sterke espresso die mij op afstand al doet opleven. Echt een perfecte lunch en terwijl we daar zitten komt de zon door. We hielpen al even een Duitse vrouw over een glad stroompje bij het meer, een andere Amerikaanse man bij een benzinepomp met de onlogische betaalautomaat en zo sprokkelen we nog wat karmapunten bij elkaar.
Na de intensieve dag van gisteren willen we het niet te bont maken vandaag. We maken een hele mooie rit langs hoge bergtoppen, smalle weggetjes en hoge passen van meer dan 2200 meter. De Volvo voert ons soepel door de haarspeldbochten en waar de motor ons moeiteloos naar boven voert, laadt de accu weer deels op als we remmend naar beneden gaan. Het hybride systeem werkt perfect.
We worden alleen regelmatig ingehaald door zeer sportieve auto’s die er kennelijk plezier aan hebben om zo hard mogelijk door de bergen te scheuren. Vaak in groepjes en met meer lef dan kundigheid smijten ze hun auto over het slechte wegdeken halen ze op de meest gevaarlijke punten in. Alsof doorgetrokken strepen en onoverzichtelijke bochten niet bestaan. En daartussenin motoren met vergelijkbaar gedrag, fietsers (!) en levensgenieters zoals wij. Iedereen heeft zijn eigen kijk op deze pas met al z’n bochten. Dan vraag ik me af: zegt dit iets over hoe zij leven?
Zijn er mensen die door groepsdruk te grote risico’s nemen, voor wie de ‘thrill’ belangrijker is dan schoonheid. Op zoek naar uitdaging en zichzelf onkwetsbaar en onfeilbaar wanen om hun onzekerheid maar weg te drukken. Zijn er anderen die zich door de bochten van het leven zwoegen, volledig op eigen kracht. Om vervolgens uitgeput op het punt te komen waar hun leven ongeremd ‘downhill’ gaat. Een enkele fietser stopt halverwege de afdaling om even een foto te nemen. Voor hemzelf of voor Insta? Anderen zijn alleen maar pragmatisch onderweg over deze pas. Ze zijn enkel bezig met de bestemming en om daar zo efficiënt mogelijk te komen.
En dan rijden over deze pas ook twee levensgenieters. Twee die de omweg kiezen vanwege de schoonheid, het dak openzetten om de koele berglucht binnen te laten, met veel ‘ohh en ahh’ kijken naar de bergen die onder de lage zon van roze naar grijs kleuren. Die twee, waarvan er een zijn hand nonchalant aan het stuur heeft en de andere hand op de knie van zijn vrouw… Wie zou nu niet die twee willen zijn?
