Terugschakelen voor gevorderden
De zon zakt alweer achter de berg en de koele berglucht zucht door het dal. Wat is het hier heerlijk!
Het is een bekend fenomeen: mensen hebben tijd nodig om terug te schakelen naar de ‘vakantie-modus’. Sommigen worden eerst een paar dagen ziek, anderen hebben een week nodig voor ze op vakantie kunnen.
Wij hebben in de afgelopen jaren zo weinig vakantie gehad dat we het een beetje ontwend zijn. In 2018 zijn we in Rusland geweest voor een week, daarna veranderde er zo veel in onze thuissituatie dat we niet meer echt weg zijn geweest. Een lang weekend hier, een weekje Texel, tot we de in juni echt twee weken weg gingen. En dat smaakte naar meer!
Nu zijn we op een maandag vertrokken, nadat ik een week ziek ben geweest. Dat is geen ideale voorbereiding. Daar komt bij dat ik zelf best lastig ‘uit’ te zetten ben. In mijn werk ben ik eigenlijk altijd ‘aan’. Natuurlijk, daar zit ook een kwaliteit in. Ik heb overzicht, regie in de verschillende procedures en heb een sterk geheugen. Dat merkte ik vandaag terwijl we aan de oever staan van een blauwgroen meertje.
De telefoon gaat en ik herken de naam van een van mijn klanten. Direct heb ik alles scherp; vanmiddag gaat daar een sollicitant op gesprek voor en functie. Ik heb de naam en de bijzonderheden paraat en beantwoord de vraag van de klant via WhatsApp over het salaris van de betreffende man. Dan ben ik een week ziek, een week op vakantie en heb alles gewoon paraat binnen een paar seconden. Stond ik eigenlijk wel uit?
Dat is een beetje de vraag die mij (en mij niet alleen…) dan bezighoudt: hoeveel van mijn werkgeheugen blijft actief? Wat moet er gebeuren voordat ik echt helemaal terug naar z’n vrij kan schakelen?
Zelfs in de ziekenwagen onderweg naar het ziekenhuis met (naar wat later bleek) een hartinfarct, dacht ik nog aan de kappersafspraak die moest worden afgezegd en wist ik een uurtje na de ingreep al mensen via mail en app op de hoogte te houden van de vorderingen in sollicitatieprocedures. Niemand van mijn klanten wist dat er überhaupt iets aan de hand is geweest. No downtime.
‘In mijn werk kan het ook niet anders’ houdt ik mezelf en anderen voor. Ik werk voor een tiental klanten die allemaal in meer of mindere mate hun wervingsvragen bij me neerleggen. Soms zijn dat maar twee vacatures per jaar, soms twee per maand. Soms is het een meubelmaker die net meer dan het minimumloon verdient, soms een directeur die bijna twee ton verdient. Ik vind het allemaal even belangrijk, ze hebben allemaal de beleving dat ik (vrijwel) exclusief voor hen werk. En dat kan alleen maar op het moment dat ik de verschillende opdrachten in elkaar vlecht en zo werk ik soms op een dag aan tien verschillende procedures. Belt er een sollicitant, moet ik even schakelen en vertel ik zonder haperen over de bijzonderheden van de functie waar hij voor belt. Het lijkt een beetje op de Chinese variété act met die draaiende bordjes op van die flexibele stokken. Alleen zijn die bordjes in mijn geval schaakborden waar ik simultaan verschillende partijen op speel.
Het is niet om op te scheppen, maar ik denk dat niet veel mensen dat op deze manier doen, ik weet niet eens of het kan. Maar het lukt wel. Daarbij ervaar ik geen stress. Natuurlijk heb ik het wel eens druk, maar zelden heeft dat impact op me. We kunnen er een heel fijn leven van leiden en ik word nog regelmatig gebeld door mensen die mijn naam hebben horen vallen en gebruik willen maken van mijn diensten. Dat doe ik graag en zeg zelden nee.
Maar de vraag is of mijn brein rust nodig heeft. Echte stilte en duisternis zoals hier in de bergen. Die momenten zijn er wel; als ik vogels aan het kijken ben, een potje snooker speel op de Switch of aan het vliegeren ben. Is het genoeg om mentaal gezond te blijven, of heb ik het juist nodig om zo ingewikkeld te doen?
Ik spreek genoeg mensen die naar het weekend toeleven, op vrijdagmiddag een biertje in hun kin gieten met collega’s en dan alles uitzetten. Een weekend ‘los’ zijn en dan maandag met gepaste tegenzin weer opstarten. Klanten ook:verantwoordelijke mensen, soms eigenaar van een zaak en gewoon de deur dichttrekken en op vakantie gaan.
Toch ben ik geen workaholic. Want ik vind heel veel dingen leuk naast mijn werk, neem ruim de tijd om te sporten tijdens werktijd en maak zelden 40 uur in een week. In het weekend werken is hoogst zeldzaam en ik denk niet dat mijn werk boven mijn privé gaat. Alleen mijn hoofd is nu eenmaal zo ingeregeld dat ik als het ware altijd een aantal schermen open heb staan. Iets wat op de desktop van mijn computer ook altijd het geval is.
Dus vandaag aan het water, tussen de bergen en onder de herfstzon kan het zo maar zo zijn dat ik me afvraag of 1000 kilometer verderop die klant al feedback heeft gegeven op het interview van gisteren. Dan klap ik dat schermpje weer dicht, kijk ik naar het roodborstje die alleen maar bezig is met het zoeken naar voedsel voor vandaag. “Complexe wezens hoor, die homo sapiens” Ik bedenk die woorden voor hem, hij fladdert een takje verder om te zien of daar nog een torretje zit…
