Twee rondjes met een wereld van verschil
De zon zakt alweer achter de berg en de koele berglucht zucht door het dal. Wat is het hier heerlijk!
Vanochtend een heerlijk ontbijtje van Frau Monica. Het is echt een lief schattebolleke zoals ze ons het koffieapparaat stond uit te leggen en ons wist te overtuigen dat we echt wel twee eitjes lustten bij het ontbijt. Dit is een vrouw waar je geen nee tegen zegt. Enerzijds omdat je als een blok valt voor haar bonkige charme, anderzijds geven die ogen weerschijn van een vurig karakter dat gewoon geen tegenspraak duldt. Ze brengt de eitjes voor het ontbijt, maar haar motoriek is wat onbehouwen en een van de vier eieren landt met een natte plof op de grond. Even schijnt een meisje van 8 door in haar oogopslag, tot haar beteuterde blik plaats maakt voor een nonchalant gebaar. Ze had toch meer eieren gekookt.
We zijn net terug van een lange dag en zojuist vroeg ik haar nog even om een deken extra voor de nacht. Komt ze even brengen - en ik draai me om. Zij draait zich weer naar haar man die nog een stukje ouder is dan zij en gaat verder met het uitvegen der mantel. Ik weet niet wat, maar hij had iets verkeerd gedaan en dat werd even vanuit alle invalshoeken met haar bulderstem duidelijk gemaakt en tot op de draad gefileerd. Nu is de man bijna doof, mogelijk vindt hij dat een zegen, mogelijk heeft zij daar een actieve bijdrage aan gehad. Ze slaat (iets te hard) met een grote handbijl in een stuk vlees dat op het aanrecht ligt. Het arme dier is al dood, anders had ze daar ook zeker een rol in gehad. Op het aanrecht zie ik verder een grote ketel en allemaal lege potten en een stapel pannen. Volgens mij is ze iets aan het inmaken, en niet alleen haar man…
Ze komt de deken brengen, stralende lach, we kunnen ontbijten wanneer we willen. Morgen gaan we weer verder en dan is het fijn om rustig te vertrekken zonder de factor ‘tijd’ in ons achterhoofd. Frau Monica vindt alles best. Ze heeft haar eigen manier van doen en vermaakt zich wel met wat het leven haar voor de voeten gooit. Je ziet dat ze zich voorbereidt op de winter, het seizoen dat het meest bepalend lijkt in deze regio. De tuin is aan de kant, hout ligt te drogen, wekpotten gevuld en ze zijn klaar om in te sneeuwen. Frau Monica is niet klein te krijgen, ook niet door de elementen.
Vanochtend vroor het een paar graden. De heerlijke droge berglucht trekt via mijn neusgaten naar binnen en zet alle longblaasjes open. We gaan onderweg naar Lago di Braijes een prachtig azuurblauw meer met een toegankelijke wandelroute. Wat alleen een beetje jammer is: meer mensen weten dat het er mooi is. Heel veel meer mensen, zelfs zoveel dat er rond 10 uur al verkeersregelaars staan en men 15 euro rekent voor een parkeerplaats. Honderden, misschien wel meer dan 1000 mensen zijn er die zich verdringen bij vette burgers en in lange rijen staan voor de roeibootjes. Er staat een enorm hotel, maar deze mensen komen echt uit de bussen en van de verschillende parkeerplaatsen.
In de hoop dat weinig mensen zich wagen aan de 6 kilometer wandeltocht gaan we monter op pad. Maar die hoop vervliegt snel; het pad is bezaaid met instagrammende tieners, gezinnen met wandelwagens en vermoeide zestigers met nordicstokken.
Het eerste stuk is best uitdagend met veel trappetjes en gedrang. Eigenlijk helemaal niet leuk. Het meer is prachtig, de zon die voorbij de bergkam komt en de strakblauwe lucht zijn betoverend, maar die mensen… we willen hier weg.
In schril contrast met deze toeristenkermis vinden we de Toblacher See. Een meertje van vergelijkbare schoonheid, maar zonder broehaha. We hebben heerlijk gewandeld, mijn lief op haar billen om vogels te fotograferen, ik volledig ontspannen op een bankje met mijn kijker. Dodaarsjes (kleine fuutjes), meerkoeten, kwikstaartjes, roodborst, matkopmees en een steenarend. Die laatste zat heerlijk in een verre boomtop te poetsen, zijn zwart/witte staart was goed zichtbaar, evenals zijn goudkleurige nek. De zon zakt alweer achter de berg en de koele berglucht zucht door het dal. Wat is het hier heerlijk!
Voor de lunch hadden we trouwens een heel fijn terras gevonden langs de weg in Toblach. Heerlijke salade met appel en mozzarella en een verse pizza met goodies. Dus we eten goed en gezond en vooral gezellig. Voor het comfort moeten we iets eerder zijn, want veel restaurants gaan om 2 of 3 uur dicht. Aangezien wij graag warm lunchen en dan ’s avonds een broodje en wat rauwkost eten is het wel belangrijk op tijd een fijne plek te vinden. Voor vanavond ook een lekker broodje met verse salami. Na 15 duizend stapjes en een volle dag is het nu tijd voor een douche, gestrekte benen en een bescheiden maaltijd op bed. Living the life!
