Sterke blikken

21 mei

Vanochtend werden we wakker in Trondheim. De nachten zijn hier zoals ze zijn: licht, een beetje onrustig, fris en kort. Maar de zeelucht en een goed matras maken dat we toch fruitig en vroeg aan de dag beginnen.

Heerlijk ontbijtje in de Dining Room. We beginnen al een beetje uit te vogelen wat wel en wat niet praktisch en/of gezond en/of lekker is.

Trondheim is wel echt een stad. De haven is net een stukje buiten de stad, maar met een kwartiertje stappen sta je in Bakklandet. We lopen langs de haven, terwijl de elektrische stepjes langs ons heen zoemen. Staan gewoon overal te huur. Leuk als je je melktanden nog hebt, maar in mijn geval is de investering in mijn gebit van dien aard, dat het financieel zeer onverantwoord is.

We liepen net na negenen een oude kerk in, robuust van buiten, maar zacht en toegankelijk van binnen. De kleuren van de doorleefde deur geven de kleuren van Scandinavië heel goed weer: ingetogen rood, petrol-blauw en saliegroen. Mooier nog: de tekst boven de deur dat ‘de kerk van iedereen is’. Dat blijkt ook wel bij binnenkomst. We zien de religieuze kunst die je zou verwachten, maar het valt op dat een alziend oog in een piramide centraal in een stralenkrans het altaarstuk bekroond. Verder zien we een schilderij van Jezus aan het kruis tegen een achtergrond van regenboogkleuren. Een ander schilderij laat Maria zien met een ongeboren kind die haar mantel om verschillende figuren heen slaat. Het lijkt wat abstract en sinister op het eerste gezicht, want het zou om kinderen en schedels kunnen gaan. Maar de boodschap is helder: iedereen is welkom. Een eenvoudig kruis van granieten blokken en kaarsjes zou zo ergens van straat kunnen zijn opgeraapt na een aanslag of demonstratie.

De sfeer van zo’n Lutherse kerk is prettig: niet te veel krullen en niet te streng. Dat zien we ook in de grote kathedraal van Trondheim. Echt een enorm gebouw dat sinds 1060 is uitgebouwd van een klein bouwwerkje op het graf van een Viking-eindbaas en door de eeuwen heen is uitgegroeid tot een van de meest indrukwekkende kathedralen van Noord Europa. Er omheen een oude begraafplaats met bonte kraaien, kramsvogels, vinken, groenlingen en puttertjes. Kwikstaartje op het pad en houtduiven die een beetje tussen de zerken rondscharrelen. Gaaf om te zien hoe zo’n grafheuvel een levendige rustplaats is.

Met een kortingskaartje konden we ook de kroonjuwelen van de koning bewonderen. Daar zal ik geen flauwe grappen over maken, maar prachtige kroonjuwelen heeft hij zeker! Eeuwenoude kronen met (half)edelstenen, rood vilt en gouden stiksels. Dat alles in een oerdegelijk gebouw van meter-dik natuursteen.

Het derde toegangsbewijs was voor de zetel van de kardinaal. Dit was op de locatie van een oude, versterkte veste. In eerste instantie niet veel meer dan een ommuurde boerderij, maar uitgebouwd tot een robuust paleis zonder overdaad. Wel met heel veel vakmanschap binnen de muren. Van schoenmakers tot wapensmeden, van glasblazers tot een heuse munterij. En van alles waren nog restanten gevonden en onder de grond waren de muren en vloeren nog zichtbaar. Dit vinden we samen zo gaaf. Je stapt terug in de tijd, alsof je een geschiedenisboek openslaat op het jaar 1360 en zo om je heen kijkt in die tijd. Een paar bladzijden verder arriveer je in een andere eeuw, zoveel generaties later. Er was een eerbetoon aan de beeldhouwers uit het begin van de vorige eeuw: heel indrukwekkend. Trotse vaklui, vaak met hamer en beitel gefotografeerd terwijl ze de stenen hakken om de kathedraal te restaureren. Soms aan de koffie, soms met de nieuwe generatie op de arm, armen over elkaar recht in de camera. Sterke beelden, sterke blikken, mooie mensen.