Golven
~we zijn allemaal golven als een onderdeel van een grote zee. Tijdelijk golf, altijd onderdeel van een groter geheel.~
Ik las laatst het boek ‘Morgan’ van Bas Steman over zijn reïncarnatie en een link naar de herinneringen aan zijn vorige leven in de tweede wereldoorlog. Een onderwerp dat dat me al heel lang boeit en onderdeel is van mijn belevingswereld. Even los van de inhoud schrijft hij heel mooi, met soms filosofische en poëtische invalshoeken. Zo schreef hij over de menselijke ziel: We zijn allemaal golven als een onderdeel van een grote zee. Tijdelijk golf, altijd onderdeel van een groter geheel.
Dat stukje heb ik omarmd. Het ligt heel dichtbij hoe ik het voel. Helaas behoor ik niet tot het grootste deel van de wereldbevolking die gelooft in een hogere macht of een Valhalla waar we samen veel biertjes drinken als we ons aardse omhulsel eenmaal afschudden. Een andere populaire uitspraak is vrij vertaald dat we ‘geesten zijn in een fysiek lichaam, op een aardkloot die zich met duizelingwekkende snelheid door een eindeloos heelal beweegt’.
Nee, terug naar die golven. Sommige golven zijn groot, andere klein, je hebt korte en lange golven. Er zijn golven met een enorme impact, anderen kabbelen wat en gaan ongemerkt voorbij. Feitelijk is die golf niets meer dan een rimpeling van een veel groter geheel. Alleen dat besef zou veel mensen al wat relativiteitszin kunnen bijbrengen. Iedere golf is uniek, maar zelden bijzonder. De ene golf is niet ‘meer’ dan de ander, heeft alleen een andere vorm op een andere plaats en daarmee een andere rol of betekenis. Hoe belangrijk we onszelf soms ook vinden, op het geheel is het werkelijk marginaal.
Als een golf de kust bereikt verrolt het wat stenen, woelt het zand iets op of verstuift het in spetters uiteen op de rotsen en wordt de nevel onderdeel van de lucht. Dus wat zo’n golf betekent? Het verandert de omgeving, woelt een nieuw stukje werkelijkheid naar boven of het gaat over in een andere vorm en reist verder. Al die tijd is en blijft het een onderdeel van de zee. Zoals alle golven.
We varen langs de Noorse kust naar het Zuid-Westen, richting Hagesund. Opnieuw een prachtig vissersplaatsje met kleurrijke houten huisjes en een rijke historie van Vikingen en vissers. Hoe mooi en interessant de bijdrage van de mensen in deze omgeving ook mag zijn, de golven en de zee zijn voor ons altijd het hart van deze reis. Soms staan we lang over de reling geleund, op zoek naar vogels, walvissen of een orka. Juist als we niets zien, zien we in feite heel veel. De glinstering van de middernachtzon over het water, de rimpeling van het water of de trage lange golven die ons meenemen. Zachtjes deint het schip, of is een subtiele rolling voelbaar terwijl ik naar buiten kijk. Naar de golven, naar mezelf en hoe we samenzijn.
