Vier seizoenen in aardetinten
~De ruige stilte, de woeste schoonheid en de betoverende kleuren van de Lofoten hebben ons hart gestolen~
Ondanks dat we al maanden wisten dat we zouden gaan, hadden we toch niet alles helemaal doordacht. Zo wisten we dat we vandaag op de Lofoten zouden zijn, maar we hadden oorspronkelijk geen plan en geen richting. Geen excursie geboekt en naar wat later bleek is er ook geen OV vanaf de terminal naar waar dan ook. Alleen een pendelbus naar het stadje, waar alles dicht is. In de regen.
Nu hadden wij de ingeving (ik weet werkelijk niet meer of het een idee van J was of van mij, maar ik eigen het me graag toe!) om een auto te huren. Dat had ik wel goed voorbereid en bij een kleine private club had ik een compacte middenklasser gehuurd. Nu leek dat een briljant plan, tot de cruise director Karlijn omriep dat de verhuurbedrijven op de luchthaven zitten en dat je daar alleen kunt komen met een taxi, die ook nauwelijks voorhanden zijn…
Behalve, dat deze gebruinde jongeman een auto had gehuurd die wèl op de terminal is afgeleverd, waarvan de sleutel (heel klassiek) op het linker achterwiel lag en waar we zo mee wegreden.
De transfer van het schip naar de wal was een attractie op zich. We werden met kleine bootjes in groepen van 40 naar de kant gebracht en bij windkracht 6 was dat een avontuurlijke tocht.
De Lofoten is een groep eilanden die in een lange punt voor de kust liggen en met bruggen zijn verbonden. Het is uren rijden van het vaste land naar de uiterste punt en onze haven ligt ongeveer op 2/3 ervan. Omdat deze uiterste westelijke punt een natuurreservaat is en in de route ernaartoe langs pittoreske dorpjes en prachtige vergezichten leidt, leek mij dit de bestemming: de punt.
Daar houdt de weg op bij het plaatsje å. Het is maar 1 letter, een A met een rondje erop en je spreekt het uit als Ohh. Nou, de weg ernaartoe was veel ohh en ahh. De besneeuwde, steile bergwanden torenen honderden meters uit boven het zoute water. De kleuren groen, bruin en grijs zijn in alle schakeringen vertegenwoordigd. Door het veranderende weer verglijden de kleuren in intensiteit en verdwijnen soms helemaal in de mist. Het is sprookjesachtig en iedere bocht, iedere tunnel brengt een nieuw adembenemend uitzicht. We zien mooie houten gebouwen, houten huisjes waar ik zo in zou willen trekken en overal rekken met drogende stokvis. De lucht is niet te beschrijven:____________________
Onderweg eten we een baguette die we bij het tankstation hebben gekocht. Veel meer is niet nodig, we willen geen tijd verdoen met wachten in een restaurant of een vette bek halen bij een toeristenfuik. Gewoon een broodje happen, mooie foto’s maken en vogels kijken. Vlakbij de terminal zat een paartje wilde zwanen. Nee, die zie je bij ons niet, dat zijn knobbelzwanen. Deze zijn iets groter en hebben een geel/zwarte snavel. We zagen raven, rosse gruto’s, een gewone grutto, wulpen, eidereenden en middelste zaagbekken. Onderweg zagen we nog twee alpensneeuwhoeders vliegen en zwarte zeekoeten zwemmen. Kortom, geen spectaculaire roofvogels of honderden papegaaiduikers, maar toch een mooi assortiment. Vogels hadden een bijrol, vandaag won het landschap in alle categorieën. De ruige stilte, de woeste schoonheid en de betoverende kleuren van de Lofoten hebben ons hart gestolen.
In het Italiaanse restaurant zitten we met uitzicht op de prachtige kust na te genieten. We hebben een heerlijke maaltijd en herkauwen ondertussen de mooie momenten van vandaag. Het is zo onwerkelijk om op zo’n mooie plek te zijn en we voelen ons bevoorrecht dit zo mee te kunnen maken. Samen op reis..
