Reizen als je ouder bent

~dan begint pas echt een reis waar je niet voor kunt inpakken. Een plek waar nog geen reisgids voor bestaat, geen reviews over te vinden zijn. ~

Voor ons is de afgelopen jaren reizen niet echt aan de orde geweest. Ik kan er een boek over schrijven, wie weet doe ik dat nog eens, maar de bottom line is: onze laatste buitenlandvakantie was Rusland 2018. In de tussentijd wel een lang weekend naar Barcelona, een weekje Texel of een nachtje weg ergens. Heerlijk, maar echt reizen is iets anders.

Waar we ‘vroeger’ met de bus een rit naar Frankrijk maakten, hebben we nu zelf ook wel een andere vorm gevonden. Kamperen zit er om verschillende redenen niet meer in. Dat zijn we een beetje ontgroeid, hebben geen bus meer en ik zie ons niet in een kruiptent of camper kruipen. We hebben wel een Grand Tour in Italië in de planning, wellicht al in oktober, maar dan gaan we B&B en hotels gebruiken voor de overnachting. Dat is dan wel wat gesjouw en gezoek, autoritten met alle voor en nadelen van dien. Er komt dan meer avontuur, afwisseling, vrijheid en intuïtief reizen voor terug.

Hoe langer we varen, hoe meer dit gaat voelen als een goede mix van doen en rusten, beleven en verstillen, genieten en gezelligheid. Vooral als een cruise interessante plekken aandoet is dit wel het summum van reizen.

We laten ons de luxe heerlijk aanleunen, we worden heel goed verzorgd, heerlijk eten en het ontbreekt ons aan niets. Het is natuurlijk wel een kostbaar feestje, maar het heeft dan ook wel veel waarde.

We zijn nu halverwege de reis en het voelt alsof we al zo veel hebben gezien en meegemaakt. En dat is ook zo! Er staat ons nog heel veel te wachten en we kijken uit naar iedere dag die voor ons ligt. Ook als dat een ‘zeedag’ is, waarop we geen haven aandoen, maar gewoon heerlijk door de golven glijden met de eindeloze zee aan onze rechterhand. Genoeg te doen aan boord, maar er hoeft helemaal niets.

We zijn best een tikkie afwijkend, als ik zo de gemiddelde reiziger bekijk. Er zitten een stel mensen tussen die vooral chique doen, je hebt hele platte, volkse lui, singles en veel ouderen aan boord. Zoals eerder beschreven voelen we ons niet echt een onderdeel van een subcultuur hier aan boord. We houden ons afzijdig van allerlei goedbedoelde activiteiten en hebben vandaag helaas de origami kangoeroe niet zitten vouwen. Ook gaan we niet naar de clubs ’s avonds en doen niet mee met de toernooitjes ‘pickleball’. We zijn best op onszelf, lopen niet rond met champagne, maar met een kijker en camera en eten graag vroeg. Een lange avond samen is voor ons een dagelijks rustpunt waar we echt van genieten.

Aan de grote tafel naast ons zit een groep Nederlanders. Een aantal ouderen met een duidelijke zorgbehoefte en begeleiders. Een kleine vrouw met een rolstoel, grijs pluishaar en verder een vrijwel kaal hoofd komt net boven de tafel uit. Aan de vorm van haar schedel zie ik dat de man naast haar (waarschijnlijk) haar zoon is. Hij zal van mijn leeftijd zijn. Hij neemt de moeite om met haar zo’n reis te maken, al lijkt hij er weinig lol in te hebben. Ze lurkt aan een rietje en zit wat onhandig met haar elleboog in de lucht in haar bord te prakken. Ze kijkt een beetje vanuit haar ooghoeken om zich heen tot haar blik ergens aan blijft haken. Haar gedachten drijven weg en nemen haar mee naar ergens of ooit. Ze vertrekt in stilte.

De vrouw naast haar is een deel van haar knikkers verloren. Haar ogen zijn open, maar de scherpte is weg, het begrip vergleden en haar lepel zwaait wat doelloos in de lucht tot ze geholpen wordt.

Ik heb mijn ouders in hun laatste jaren niet gezien. Niet verzorgd, zoals ik zelf ook zorg heb gemist. Zonder wrokkigheid, het is een logisch vervolg van wat de lijn van ons leven is: los zand dat even vorm had en dan toch weer als los zand uiteenviel. Ook daar kan ik een boek over schrijven en wie weet wordt dat hetzelfde boek als eerder genoemd.

Als wij tweeën ouder zijn dan zorgen we voor elkaar en als dat niet meer gaat, dan nemen we ‘een bakje vla’. Mijn opa zei vroeger: “Dan gooi ik mijn hoed in de Maas en ga ik eronder zitten” Dan begint pas echt een reis waar je niet voor kunt inpakken. Een plek waar nog geen reisgids voor bestaat, geen reviews over te vinden zijn. Alleen met mijn lieve reisgenoot naast me.