De dag van Louis
Louis was echt een vriendje en zal altijd in ons hart blijven. Louis was mijn kat …
Vandaag hebben we een rustige start. Onze excursie vertrekt pas om 12:15 uur en we twijfelden even of we voor die tijd nog iets wilden gaan doen. We waren vroeg op, dat is een fijn ritme aan boord. Dus om 06:30 uur kopjes koffie op bed, gezond ontbijtje erbij en wakker worden met een krantje erbij.
Zelf ben ik dan vaak wel van de ‘actiemodus’, maar het is ook fijn om even kalm aan te doen. Vanmiddag staan we urenlang aan dek in de kou en dan kunnen nu de voetjes nog even gestrekt. En geef toe, op deze manier is het goed uit te houden.
We hebben wel zorgen over onze kat Louis. Vanochtend is neef Thijs eten gaan geven en toen zat hij verkleumd en nat op de mat voor de deur. Nu moest Thijs weer aan het werk en zijn broer Paul nam even de zorg over. Louis had inmiddels op zolder een plekje gevonden waar hij in ‘auto-herstelmodus’ kon, maar hij is moe en duf. Paul heeft de dierenarts gebeld en die kon terecht om 12:20 uur. Nu is het bij ons twee uur eerder en op een afstandje sturen we al het goeds die kant op. Het is hartverwarmend hoe Paul, Jennifer, Thijs, Anjo en Barbara en Pepijn in de bres springen en de zorg oppakken waar wij dat niet kunnen op deze afstand. Het ontroert me hoe anderen nu klaar staan voor ons en onze kat. Wij zijn niet van die ‘hulp-vragers’, maar zoals nu voelen we ons omarmd door zorg en liefde.
Toevallig hebben we een paar weken geleden Louis een APK’tje gegeven bij de dierenarts. Vaccinatie, tandjes nakijken en een algemene controle. Dus ze kennen hem daar bij de dierenarts, dat stelt me dan weer gerust. Paul heeft z’n werk meegenomen naar ons huis en brengt hem even naar de dierenarts. Het is zo lief…
Louis is sinds 2013 bij ons met zijn broertje Boris. Louis was eerst ‘Lulu’, maar bleek toch een katertje te zijn. Louis Napoleon ,werd hij gedoopt door Barbara , stal ieders hart vanaf het eerste ogenblik. Hij is een hele makkelijke kat, doet nooit lelijk (behalve tegen zijn broer soms) en is ’s avonds steevast te vinden op mijn schoot. Dan laat hij zich lekker masseren als ik zijn gewrichten en ruggenwervels kneed. Ik ken echt ieder stukje van hem, ingeprent in mijn vingertoppen. In de ochtend is hij altijd van de partij, dan komt hij naast het koffieapparaat zitten tot ik het ontbijt en de koffie klaar heb. Gaan we samen naar boven, sloopt hij even het nachtkastje en gaat bij mijn lief op schoot liggen. Gedurende de dag is hij op pad en zoals nu, in de zomer, is hij vaak tot laat weg. Tegenwoordig lopen we na het eten nog een rondje door het park of over de hei. Dan volgt hij ons de eerste honderd meter hard miauwend. Als we terugkomen springt hij van het schuurdak en huppelt vrolijk mee naar binnen. Louis is echt een kat gericht op ons gezelschap. Soms heel aanwezig, bijvoorbeeld op mijn toetsenbord, maar altijd dichtbij. Zoals hij is er geen een en zo worden ze ook niet meer geboren.
De woorden hierboven zijn van vanochtend, de dag is ineens heel scherp omgeslagen toen bleek dat Louis bij de dierenarts er slechter aan toe was dan we vreesden. Onderkoeld, bloed in zijn buik en hij werd doorverwezen naar een kliniek. Paul en Jennifer gingen met hem naar Baarn, maar daar bleek het goed mis. Het slechtste scenario: een levertumor die gescheurd was en intern bloedde. Dit zou de laatste dag van Louis worden.
Barbara en Pepijn door het drukke verkeer naar Baarn en kort na hun aankomst hebben we in goed overleg Louis laten inslapen. Barbara, Pepijn, Paul en Jennifer om hem heen, wij aan de telefoon een paar duizend kilometer verderop, rechtop in een stevige Noorderwind terwijl we ons vasthouden aan een stampende reling en aan elkaar. De koude wind en tranen op onze wangen.
Zijn laatste uren waren voor hem verwarrend, maar de hittelamp, een kruikje en een infuus brachten hem warmte en verlichting. De aanwezigheid van lieve mensen en vertrouwde gezichten deden hem goed. Hij is letterlijk spinnend in slaap gevallen en even later vertrokken naar zijn oorsprong. Is er een kattenhemel? Ik denk het wel. In ieder geval hebben we hem de afgelopen 13 jaar een geweldige tijd gegeven. Goede zorg, goed voer, veel aandacht, ruimte om buiten te ravotten in het lange gras en af en toe een verse muis mee naar binnen te nemen. De laatste weken was hij vooral veel op de daken te vinden, het leek wel zijn domein. Liggend op een plat dak in de zon, balancerend over de pergola, struinend over ons schuurdak… Louis zat hoog en droog, overzag zijn wereld en sloot vredig zijn ogen.
Wat vandaag echt hartverwarmend was: de support van mensen om ons heen. Zelfs nu we ver weg zijn, hebben we iedereen dicht om ons heen gevoeld. Lieve berichtjes, een telefoongesprek met Paul en de stem van Barbara bij het allerlaatste moment van afscheid. Op een of andere manier ontstaat er een kosmische balans tussen verdriet en liefde. Die verbondenheid is nieuw voor me en ik heb vandaag heel veel verschillende gevoelens echt intens ervaren. Nu ik met een warme beker thee zelf weer een beetje op temperatuur kom, kijk ik terug op een rijke dag. Louis was echt een vriendje en zal altijd in ons hart blijven. Louis was mijn kat.
