De keerzijde van de dag

Dat is het vandaag: voelen, liefde, contact. Dan is verlies draagbaar. Niet weg, maar wel draagbaar. 

Vaak wordt ‘de keerzijde’ gezien als de negatieve of de donkere kant van iets. Nu was deze dag overschaduwd door alles wat er met Louis gebeurde en dat zal ook altijd wel het kenmerkende aspect zijn van 12 juni 2026. In dit geval is de keerzijde juist de positieve kant, want vandaag was ook op ander vlak heel bijzonder.

Na het afgelasten van de excursie van gisteren, hoopten we vandaag wel walvissen te kunnen gaan kijken. We hebben deze reis in totaal vier walvis-excursies geboekt, omdat we al rekening hielden met onvoorspelbaar weer en soms gewoon pech.

Vandaag begon met prachtig weer. Heel sneu voor iedereen die de afgelopen weken in de stromende regen en gure mist heeft gezeten: we hebben het getroffen. Ja, het waait, maar de zon is te zien en dat is in IJsland reden om de vlag uit te hangen. Die flappert dan ook trots in de mast van ons schip.

Akureyri is een plaatsje dat we alleen vanaf een afstandje zien. Het is er de dag niet naar om doelloos naar souvenirshops te gaan kijken. De wandeltocht van het schip naar een kade waar de ‘walvis-boot’ ligt, is 10 minuutjes lopen en gedwee gaan we met ruim honderd man in de ganzenpas die kant op. De catamaran is van stevig staal en we kiezen stoer een plekje op de voorplecht. Daar staan we lang alleen, want iedereen gaat binnen zitten en de meesten komen daar ook niet meer vandaan. Zodra we beginnen aan onze tocht lijkt de wind toe te nemen en de zon verdwijnt achter de wolken. We varen de Eyjafjördur in, wat een van de langste fjorden is van IJsland met ruim 60 kilometer. We hebben de wind recht op de kop en de poolwind jaagt de golven flink op waardoor de schuit stevig stampt. Hebben wij niet zo’n last van, we zijn goed ingepakt, hebben samen vier zeebenen en kijken speurend om ons heen. Mijn lief heeft de camera in een soort harnas voor haar borst geklemd en is er helemaal klaar voor. Ik ook!

Naar mate we verder varen worden de omstandigheden zwaarder, maar het vogelleven steeds interessanter. Kleine Jagers pesten de Noordse Sterns tot ze hun prooi laten vallen. We zien een Kleine Burgemeester, Dwergsterns, Dwergmeeuwen, de IJslandse Brilduiker, Zwarte Zeekoeten en de Middelste Zaagbek. In de haven hadden we al Eidereenden met pulletjes, het is hier gewoon lente. We hebben ruim anderhalf uur in de snijdende wind staan kijken, tot we toch maar even het gevoel in onze vingers terug wilden vinden benedendeks. Kort daarna kwam er uit het kraaiennest het bericht dat er een walvis was gezien!

Wij weer mutsen op, wanten aan, tas op de rug en kijker/camera in de aanslag en terug naar dek. Opvallend genoeg bleven de meesten zitten, alsof ze verwachtten dat de walvissen door het middenpad acte de présence zouden geven. Achter de kleine vieze ramen was het kennelijk toch leuker dan echt ‘in de ervaring’ te zijn. Kijk dan de film zou ik zeggen…

De eerste waarneming was een dwergvinvis (minke whale), die zich een paar keer liet zien met een flinke ademspuit. Kort daarna was het weer raak en een Bultrug liet zijn kenmerkende bultrug zien om vervolgens wat sloom ondiep weer onder te duiken. Het werd echt spectaculair toen we ook de staart in de volle breedte boven het water zagen bij een diepe duik. De gids herkende het unieke wit/zwart patroon op de staart en wist dat het om ‘Petra’ ging. Een jong vrouwtje die echt van deze wateren haar thuis heeft gemaakt. Ze trekken wel naar warmere wateren om te paren, maar daar is ze nog nooit gezien. Er is en wereldwijde databank van Bultruggen en iedereen kan daar zijn foto’s uploaden en zo zijn waarneming op naam brengen.

Ondanks de slingerende boot, de harde wind, de zware lens en het korte moment waarop dit zichtbaar was, heeft mijn lief het toch vast kunnen leggen. Ben je dan fotograaf of niet?   

Ik niet. Ik kijk, sla het op in mijn beeldenbibliotheek en hou het voor mezelf. Een tikkie egoïstisch lijkt het wel, want ik kan/wil het niet delen. Sterker nog, ik laat een ander tobben en zwoegen om het wel als foto bij deze blog te kunnen voegen. Egoïsme nijgt naar asociaal? Maar wat heeft een ander aan mijn waarneming, mijn ervaring of het gevoel erbij? Dan zou ik bij de foto ook mijn koude handen moeten laten voelen, het geraas van de wind in mijn oren, dan zou ik je de geleende lichtblauwe muts op moeten zetten (geen gezicht…) en op een sterk deinende boot moeten plaatsen. Dan nog, dan mis je nog steeds het geweldige gezelschap van deze vrouw die staat te springen omdat ze net haar eerste bultrug heeft gefotografeerd op de dag van de keerzijde van de keerzijde. Zo’n dag, zo’n moment is blijvend.

Vanavond gegeten in het Italiaanse restaurant Canaletto. We waren allebei nog een beetje gloomy en onze ober Winata leek dat op te pikken. Hij heeft een ontwapenende glimlach en vertelt met onverminderd enthousiasme over de kaart en de specialiteiten. Hij maakt een roosje voor ons van een servet en een vlinder van papier. Het lijkt een klein gebaar, maar op deze dag een mooi symbool. We gaan het gesprek aan; hij is Balinees, hindoe en de vlinder is voor hem ook een transformatiewezen. Het verbindt hemel en aarde en is verbonden met reïncarnatie. We vertellen van Louis, het zit nog hoog, onze ogen drijven een beetje in het gevoel van vandaag. Winata herkent het, hij gaat volgende week naar huis en mist ook zijn hond, zijn thuis. We hebben contact. Dat is het vandaag: voelen, liefde, contact. Dan is verlies draagbaar. Niet weg, maar wel draagbaar.