Isafjörður in de zon

De natuur, de zee, de bergen en de zon maken Isafjörður een plek om niet te vergeten

Vandaag begint wederom vroeg vanwege de excursie om 08:00 uur. Nu begint onze dag toch wel vroeg, want de nacht was helder verlicht door de zon uit het Noorden. Door de kanteling van de aardas gaat de zon niet echt onder, maar draait via het westen door naar Noord om vervolgens in de ochtenduren nog steeds zichtbaar te zijn, maar dan vanuit het Oosten. We beginnen een beetje te wennen aan het licht, de gordijnen zijn nog steeds wagenwijd open en de stukjes die we slapen worden steeds langer. Dus vanochtend ook zonder enige moeite uit bed, koffie en ontbijt, op tijd in de grote zaal voor het verzamelen.

Ik weet heel goed dat iedereen evenveel recht heeft op vakantie en excursies, maar in sommige gevallen denk ik echt: doe het nou niet. Sommigen kunnen amper lopen vanwege hun gewicht, ouderdom of medische problemen. Of dat allemaal tezamen. Maar dan moet je een stukje lopen naar de boot en dan zie je dat dat eigenlijk al te veel is. Met rollator en hulpstukken over de smalle loopplank om vervolgens uitgeput in het ruim af te zinken. Ik heb veel respect voor het feit dat ze het ondernemen, maar het is net een stap te veel vrees ik. Wij hebben geduld, manoeuvreren overal soepel tussendoor en hebben genoeg energie. Daarom maken we nu deze reis en niet pas over 15 jaar.

Eenmaal aan boord vinden we een plekje helemaal op de voorpunt. Dat blijkt een gelukkige keuze te zijn. Zodra de boot snelheid maakt en de wind vat krijgt op het water als we de natuurlijke haven uitvaren, komen er behoorlijke golven. Die spatten uiteen en de wind verdeelt het zoute water heel gelijkmatig over het gehele dek. Vooral het gedeelte met de bankjes midden op het dek. Daar worden nietsvermoedende vakantiegangers getrakteerd op een stortdouche van ijskoud zeewater. Die mensen vluchtten benedendeks om op te drogen en wij bleven staan waar we stonden. Omdat we zo ver voorop stonden bleven we droog, wel pittig fris, maar droog.

Gaandeweg zien we een Alk, Zwarte Zeekoet, de gewone Zeekoet, Kleine Burgemeester en heel veel Papegaaiduikers. We hielden onze blik op de horizon en hoopten natuurlijk als eersten de walvissen te zien. Na een klein uurtje was het dan zover. We hoorden over de Marifoon dat er een Bultrug was gezien, een moeder met kalf. Er lag al een RIB boot naast te dobberen, dus we hadden al snel door waar de actie was.

We zagen van verre al de waternevel van het spuitgat een rugvin en een staart. Vooral die staart, dat is wel echt bijna het hoogst haalbare. Het dier liet zich goed bekijken en maakte een serie duiken van ondiep, tot behoorlijk diep waarbij ze wel 5 tot 7 minuten beneden bleef. Een enkele keer kwam ze met de kop even aan de oppervlakte of kwam ze met een zijvin uit het water om deze weer hard op het water de plonsen. De absolute hoofdprijs, een breach (sprong uit het water), hebben we nog niet gezien, maar voor een moeder met kalf is dat ook niet zo gebruikelijk. Het zijn vaak de (jonge) mannetjes die aan het dollen zijn of juist de vrouwtjes proberen te imponeren. Als ik een bommetje maak, trekt dat geen volle zalen, maar in de wereld van Bultruggen werkt dat anders.

We stonden soms naar een punt te kijken waar ze net was verdwenen, om vervolgens schuin achter ons het geluid van het spuitgat te horen. Op een gegeven moment was ze zo dichtbij, kon je het dubbele spuitgat zien en door het heldere water het zwart/witte patroon op haar lijf. Het leek alsof ze ons bekeek vanuit alle hoeken om zich vervolgens sierlijk te laten verdwijnen onder water.

We hebben er wel bijna een uur lang van genoten, tot het tijd was terug te gaan naar de kade.

Op de terugweg hebben we nog wat zeevogels gezien en zelfs gefotografeerd. We hadden echt een heel voldaan gevoel, want dit is echt wat we wilde meemaken deze reis. Om in de nabijheid te zijn van zo’n majestueus dier, zo groot, zo wijs en zo indrukwekkend is om slappe knieën van te krijgen.  

 We lopen nog even het dorpje in, maar daar gaat ons hart niet sneller van kloppen. De natuur, de zee, de bergen en de zon maken Isafjörður een plek om niet te vergeten.