IJslanders en hun IJsland

Deze vijf mensen omvatten voor mij wel het karakter van de IJslanders, wat ik een woest-aantrekkelijke combinatie vind van stoere charme, ondernemerschap en trots

IJsland doet van een afstand vermoeden dat het een soort homogene gemeenschap is op een koud en desolaat eiland met goede PR. Ja, veel mensen vinden IJsland mooi, interessant en een bestemming waar ze nog eens naar toe/terug zouden willen. Nu we de laatste haven achter ons laten is het tijd om het net op te halen. Wat vind ik er eigenlijk van? 

Bestaat er zoiets als één IJsland, is IJsland niet als een ongeslepen diamant met veel verborgen facetten?

Nu hebben we natuurlijk maar een heel klein gedeelte van het eiland gezien en dan nog vooral vanaf de buitenkant. Wat me daarin is opgevallen is de veelzijdigheid. We hebben hoge bergen gezien, gletsjers, maanlandschappen, groene valleien, fjorden, watervallen en moerassige stukken. Dorpjes, dorpen, stadjes en Helsinki. Opvallend daarbij is dat IJslanders zelf ook duidelijk verschillen aangeven. Zo vertelde een gids dat een bepaalde streek sterk leunde op het paganisme (natuurreligie), andere stukken juist heel erg gericht op ‘slow living’ of een gebied waar kunstenaars en artiesten sterk vertegenwoordigd zijn. In bepaalde stukken heerst er een folklore rond elfjes en trollen, waar steden veel meer een smeltkroes zijn van culturen en religies.

Wat mij opvalt aan de IJslanders is dat ze een combinatie van trots en openheid hebben, zeer vriendelijk en hartelijk zijn en ondernemend zijn ingesteld.

Neem nu vandaag, we lopen van het natuurreservaat het dorpje in en vinden een vrij tafeltje op een terras in de zon. Ik loop naar binnen en het kleine restaurant van het hotel zit echt vol. Ze bedienen met twee dames en die lopen de benen onder de kont vandaan. Een ervan ziet me, knikt even vriendelijk en vluchtig naar me en maakt echt contact. Knap in een fractie van een seconde, ik adem uit. Vervolgens wacht ik geduldig af, ook al hebben mijn voeten 14.000 stappen gedaan. Zij vast al meer…

Met een verontschuldigende blik vertelt ze dat ze geen menukaarten meer heeft en ook geen plek. Ik heb al een tafel leg ik uit en vraag of ze vissoep heeft. Ze heeft wel een special met vis als lunchgerecht. Al staande in de gang bestel ik tweemaal vis en een fles water. We zitten buiten wijs ik nog. Ze lacht met een blik van begrip.  

Dan komt ze binnen vijf minuten water brengen en tien minuutjes later met twee mooie bordjes vis. Heeft ze ook nog tijd om belangstelling te tonen, te vragen waar we zijn geweest en te vertellen dat ze dat ook zo’n stukje vindt.

Na de lunch kopen we nog wat souvenirs. Een vrolijk meisje met een knap gezicht stapt op ons af en vertelt in goed Engels dat deze houten boompjes handwerk zijn en lokaal worden gemaakt. We kiezen er een paar uit die ze zorgvuldig inpakt voor ons in en geeft ons nog wat korting op de sleutelhangers. Met een lach en zwaai nemen we afscheid.

Zit er buiten een jongen van een jaar of tien. Op een tafeltje heeft hij stenen uit de buurt uitgestald en die verkoopt hij. We kiezen er eentje in groen mineraal en geven hem 1000 Lira. Niet alleen voor de steen, maar vooral voor zijn effort.

Verderop nog een jongen, iets ouder, die heeft de lavasteen die we wilden voor Jela. Ik heb geen geld meer in de lokale valuta (wat dat ook mag wezen) en hij geeft aan dat ik ook 7 dollar mag betalen. Ik heb alleen een briefje van 10 Engelse ponden, waarmee hij een hele goede deal heeft. “What beautiful money is this!” zegt hij nog met een lach. Ik mag een foto nemen van hem, omdat het niet alleen om de steen en de effort gaat, maar vooral om het verhaal eromheen.

Die ochtend zit een ongeschoren kerel met stralende blauwe ogen achter het stuur van zijn terreinwagen. Ik vraag hem om de weg naar het natuurreservaat. Hij vertelt dat hij vanochtend 100 kilometer heeft gereden om vandaag mensen te gidsen naar de Gletsjer. Toevallig wist hij de weg naar het natuurgebied en voegde daar het advies aan toe om ook nog even naar het stenen-museum te gaan. Duimpje omhoog.

Deze vijf mensen omvatten voor mij wel het karakter van de IJslanders, wat ik een woest-aantrekkelijke combinatie vind van stoere charme, ondernemerschap en trots. Dit gaat hand in hand met oprecht contact, gastvrijheid en authentieke puurheid. Voor mij 10/10.

Inmiddels varen we met 17 knopen weg van het eiland waar we een beetje verliefd op zijn geworden. Natuurlijk, de weergoden waren ons goed gezind en we reizen in pure luxe. Toch zie ik mezelf hier terugkeren met mijn eigen auto, de tijd en mijn lief. Want door haar is reizen zo veel leuker dan ik me ooit had kunnen voorstellen. Dus IJsland gaat met de Shetlands en Schotland op een heel kort lijstje van reisplannen voor de nabije toekomst. We komen terug!