Edinbrûh nat en stroperig
je moet een beer niet porren. Al helemaal niet als die een natte en stroperige dag achter de rug heeft…
Edinbrûh! Dus niet Edinburk (zoals de Nederlandse gids van Holland Amerika Line , Loes, het op tv uitspreekt in haar praatje over de haven) of Edinburroh zoals het ook wel wordt verbasterd. Edinburgh is Edinbrûh.
Het is de derde keer dat we deze stad bezoeken. Eerst met Barbara samen, al hebben we toen op een hele warme dag vooral een Anime shop bezocht en geluncht op een te zonnig terras. Vorig jaar met de cruise werd het een beetje spannend door de wind. Toen stonden er 800 mensen op de kade te wachten en voeren de tenders niet terug. Dit jaar zouden we het wel doen: het beroemde kasteel bezoeken wat Edinbrûh vanaf het hoogste punt domineert.
De ochtend verliep vooral stroperig. We hadden geen haast, want we zouden tot 11:00 uur ’s avonds in Edinbrûh zijn. Maar ja, we zijn toch vroeg op en doen gewoon ons dingetje: gezond ontbijtje, twee grote koffies, douchen en op pad. Nu zat de hele lounge klemvol, want de tenderservice liepen nog niet goed. Er was veel stroming, redelijk wat wind en er zouden extra schepen uit Queensferry komen omdat het een stuk varen is naar de wal. Maar die waren vertraagd. Daarbij was er al logistiek heel wat aan de hand, want mensen die in Helsinki waren opgestapt zondag, moesten hier nog door de Britse douane worden gezien. In denk zo ongeveer de helft van de mensen dus. Overal rijen, paaltjes, linten en mensen met zwaaiende clipboards. Stroperigheid.
Vanaf 08:00 uur waren er al mensen in de lounge en de eersten gingen pas na 09:30 uur met een dankbaar applaus de tender in. Wij gingen nog een stuk later en hebben ook een uur zitten wachten. Je kunt dan ook niet veel anders dan marineren in de stroperigheid.
Daarna op de kade ontvangen worden door doedelzakken, dat is altijd heel feestelijk. Zoals mijn lief zegt: je moet zo’n ding niet binnen bespelen, maar buiten op de kade aan het open water is het fantastisch.
De busmaatschappij had een stand-up conducteur uitgenodigd. Met lekkere dikke Schotse humor wist hij het wachtende publiek om zijn vinger te winden. Al met al waren we pas rond 11:30 uur in de stad en toen begon het te regenen.
Gelukkig wisten we inmiddels de weg en vonden soepel de route naar de Royal Mile, de bekendste toeristenlandingsbaan van de stad. Straatartiesten, gidsen met vlaggetjes, groepen Aziaten en mensen op teenslippers onder regenjassen beheersen het straatbeeld. Wij zochten een lunch die een beetje sympathiek zou vallen voor onze binnenkant, want het eten in de Tamarind was gisteren geen succes. De Japanse curry was bruine hachee-drek met een vel en te gare stukjes groenten. Het leek wel een bordje havenslib met brokjes. De kreeft was extreem zout, net als de noodles die erbij zaten. Ik had daar een stukje feedback opgegeven via een formulier in mijn bekende bloemrijke (maar beleefde) huisstijl en dat trof doel. Excuses van de chef en uitgenodigd om morgen ons afsluitende diner in Tamarind vieren. Dat is dan wel weer netjes van deze club.
Alleen, het moment dat de maître belde met deze uitnodiging stond ik piemelnaakt in de kamer, want ik kwam net de douche uit. Ik nam even de tijd om uit te weiden over wat er wel en niet goed was gegaan met uitzicht op de Firth of Forth en ondertussen stapte mijn lief onder de douche. Op dat moment wordt er op de deur geklopt door Dewa onze vaste conciërge. Roept zij uit de badkamer “we are not dressed!” terwijl ik hinkend met een teen in mijn onderbroek bleef steken, het telefoongesprek afrondend, de deur opendoe. Dewa nam de tijd om uit te leggen dat er na de cruise om feedback gevraagd zou worden en dat dan een 10 het hoogste cijfer is en 1 het laagste. Dat is niet universeel zo, dus behulpzaam. Subtiel voegt hij eraan toe dat alles minder dan een 10 wordt gezien als ‘falen’ want dan was het niet perfect. Hij stoort zich niet aan mijn blote bast, mensen in regenpakken die in de gang voorbijlopen kijken met opgetrokken wenkbrauwen uit hun ooghoeken naar het tafereel.
Ik stel hem nadruipend gerust: het was echt 10/10 en mensen zoals hij maken deze vakantie juist geweldig. Niet het schip, niet de maaltijden of de drankjes, de mensen met een uitzonderlijk hoog serviceniveau. Hij lacht verlegen met een mengeling van trots, bescheidenheid en een beetje blij.
Maar goed, onze buikjes waren vandaag nog wat gevoelig. Sterker nog, ik had het gevoel dat ik de pruttelende ketel van Eucalypta achter mijn navel had. Dus een lichte lunch in de Coo Kitchen. Dat menu bleek vooral uit Fish&Chips, broodjes of pasteitjes te bestaan. We dachten met twee broodjes en een ‘pasty’ niet echt veel mis te kunnen doen, maar dat viel nog niet helemaal lekker vanbinnen. We hebben nog een rondje gelopen in de regen voordat we bij het Castle waren. Druipend van de regen stonden we in de rij te wachten op ons tijdslot. Ook hier verliep alles nat en stroperig, veel mensen, veel gedoe.
Uiteindelijk was het kasteel vooral mooi vanwege het uitzicht. De belangrijkste gebouwen waren niet toegankelijk, het was vooral een verzameling ommuurde bouwsels waar vooral giftshops en tearooms in gevestigd waren. De Disneyficatie heeft hier ook wel een beetje toegeslagen. Ze jagen duizenden mensen per dag door een poort met als doel daar een zo hoog mogelijke omzet mee te behalen. Ik ben ook een commercieel dier en enig opportunisme is mij niet vreemd, maar in dit geval is er over de historie van het bouwwerk niet veel te vinden en ik voel de dimensie ‘tijd’ niet echt. Het helpt ook niet dat er bij de ingang een enorm stadion is gemaakt met felgekleurde plastic stoeltjes. Er is te veel plaats voor lelijkheid en dat is onnodig.
We werden na een lange wachtrij in ganzenpas langs de kroon en het zwaard geleid, maar onvergetelijk werd het nooit. We gaan zeker nog een keer terug naar Schotland en dan willen we samen zwerven in verlaten ruïnes en gure bastions. Dit was het niet voor ons.
De grote souvenirshop naast de ingang heeft wel indruk gemaakt en dat was wederzijds. We hebben voor onszelf een mooie tweed weekendtas gekocht en souvenirs voor iedereen die ons lief is en de afgelopen weken extra support hebben geboden. Zeker bij het overlijden van Louis hebben we zo veel steun ontvangen dat we dat niet alleen in woorden willen zeggen, maar daar ook iets tastbaars aan willen verbinden. Maar ja, wat dan? Ze hadden gelukkig keuze genoeg en het was er droog, dus we hebben er maar een uitje van gemaakt.
Daarna was het tijd voor thee. Vorig jaar voor het eerst bij The Willow Tearooms een high tea genoten en dat wilden we nog wel een keer. Geweldige thee, klassieke sandwiches, scones en een stukje taart naar keuze. Dat was wel echt een complete maaltijd, maar smullen! Als het een beetje meezit gaan we volgend jaar nog een keer, ik heb alvast gereserveerd en we waren volgens de serveerster altijd welkom!
De terugweg naar de boot was opnieuw stroperig en nat. We stonden lang te wachten op de bus (in de regen) en de weg naar de kade stond behoorlijk vast.
Op de kade nog een stel vreselijk irritante mensen die probeerden voor te dringen. Waarom? We moeten allemaal dezelfde kant op en waarom moet je dan om mij heen en voor me gaan staan. Dat zijn momenten dat die ‘oude rus’ in mij tevoorschijn komt en dan claim ik gewoon mijn plek. Dat ze vervolgens een druipende paraplu in mijn nek houden is op z’n zachts gezegd irritant. Ik zou dan willen zeggen: Слушай, придурок, вали отсюда подальше! Maar daar wordt het ook niet veel beter van. Ik voel dan dat ik ook iets scherps, iets gemeens in me heb en dat zit maar net onder een stukje beleefde beschaving verstopt. Of zoals ze dan ook zeggen: je moet een beer niet porren. Al helemaal niet als die een natte en stroperige dag achter de rug heeft.
