Cruise life live
Het is cake day, de dag waarop de patisserieafdeling helemaal losgaat in kunstige taarten en torens van suiker en boter…
Het is de laatste volledige dag aan boord en we hebben alvast een paar koffers ingepakt. Met de extra weekendtas die we gisteren hebben gekocht moet alles passen. We pellen wel een paar lagen af, want in Nederland is alles en iedereen in de ban van de schroeiende hitte. (Klaag, klaag, o, o, nou, nou, poeh hee) Terwijl we gewoon “weer” hebben. Dat betekent een grote variatie van regen tot kou, storm en hitte. En morgen weer!
Chimene, de presentatrice van RTL Cruise Life loopt met een groot stuk taart rond, eet met haar mond open en vraagt de cameraman en regisseur “ja, jongens, wat gaan we nou doen” Daarmee de kleverige boter crème zichtbaar op haar onderlip balancerend. Chimene charming… Het is cake day, de dag waarop de patisserieafdeling helemaal losgaat in kunstige taarten en torens van suiker en boter. Het ziet er altijd wel heel feestelijk uit en zoals de cruise director Nick dan zegt: “Je kunt vandaag lunchen met taart, tot in den draai!” Hij is Vlaming uit de Schelderegio en het is zijn vaste ‘sign off’.
Ze maken deze reis opnames voor hun programma en dat is best een onderhoudend stukje tv op RTL4. Wij kijken echt nooit naar RTL4, maar we hebben het in aanloop naar onze eerste cruise gekeken en het geeft een aardige impressie en leuke beelden van achter de schermen (in de keuken en op de brug bijvoorbeeld). Het is advertorial-infotainment; schaamteloze reclame in de vorm van een licht informatief amusementsprogramma. Het zal vast in het najaar op tv te zien zijn, maar wij zorgen dat we ruimschoots buiten beeld blijven. Ik blijf het liefst onder de radar en wil de zichtbaarheid naar mijn leven van vroeger beperken tot bijna nul. Alleen op LinkedIn moet ik professioneel zichtbaar zijn, maar verder op Facebook en andere media volledige radiostilte. Alhoewel, voor radio maak ik dan weer een uitzondering en heb op Veronica en Radio2 regelmatig geparticipeerd met het aanvragen van nummers en korte persoonlijke verhalen over het verlies van mijn zwager Frans bij het nummer Ren Lenny Ren. Ik droeg het op aan Anjo en Wout van der Goes was oprecht geraakt door het verhaal.
Maar niet op tv, nee zeg, al was dat vroeger wel anders. Ik vond het wel leuk om participerende kijker te zijn. Zo was ik eens in 1992 op tv bij Astrid Joosten in een programma over reclame. Ik voelde de onbedwingbare behoefte om mijn mening over ‘Punica’ vruchtensap te geven. De reclame was een stuitende vertoning met een plastic boom en twee van die gecaste kinderen die van plastic fruit als bij toverslag vruchtensap in hun glas kregen. De punica-oase, ik vond het drie keer niks en weigerde het spul te kopen vanwege de reclame. Sterke meningen doen het goed op tv.
Ik was toen een korte tijd vrijgezel en hield wel een date over aan het optreden. In de aanloop naar het programma werd er geluncht met de crew en de gasten die ‘spontaan’ zouden worden geïnterviewd uit het publiek (lees: ik dus). Ik sprak even met een meisje van wie ik alleen een naam had, maar ze had iets. Een dag later trok ik de stoute schoenen aan en belde de studio. Na wat navragen en doorverbinden kreeg ik haar aan de telefoon. Ze was op dat moment toevallig ook in de studio, want danste in een of ander showprogramma. Ze was verrast, maar herinnerde onze lunch met een lach.
We spraken af en hadden een date in Utrecht waar ze woonde. We gingen naar de film (Basic Instinct) en maakten het laat in de stad. Ik heb haar daarna nog een keer gezien en haar broertje helpen verhuizen. Ze belde me in de week daarna nog een keer midden in de nacht op, rond 02:30 uur en ik vroeg me hardop af waarom ze belde. Dat was een beetje onduidelijk en ik sloot het gesprek af met: “….dag Veronique…” en heb nooit meer iets van haar gehoord.
Een tweede keer op tv was in kassa in 2007. We hadden een schuifpui die zo zwaar openging dat hij niet te hanteren was. Wij op pad met de belbus en verhaal gehaald bij de firma die eerder geen sjoege gaf op mijn telefoontjes en mails. Nu gingen ze het oplossen. Ik had er verrassend weinig moeite mee om met mijn ponem om tv te komen, ik denk dat het een vorm van exhibitionisme is. Dat heb ik ook als ik gedichten voorlees op een podium: een beetje spannend, maar ook gewoon wel lekker.
Voor Chimene is dat vast anders. Zij zit nu zeven dagen aan boord en zal best een paar uur per dag filmpjes maken en discussiëren over de montage. Maar geloof me, ze heeft ook wel een relaxed baantje zo. Je moet alleen wel bereid zijn herkenbaar te zijn en zichtbaar voor heel Nederland. Wij gaan zo maar even een bruine boterham met een gebakken eitje zoeken. We houden ons verre van de taarten en camera’s, blijven gewoon onzichtbaar samen.
