Bless your heart

Dat is alles wat ik even kan uitbrengen in deze setting. Ik denk toch dat haar hart het mijne heeft gehoord… 

Ik schreef al eerder over mijn enorme waardering voor de bemanning. Bij het Dutch Café kennen ze mijn gezicht inmiddels en soms maak ik even een praatje. Het is nu na de lunch en het is heel erg druk, dus die gasten werken zich echt in het zweet. Rowena kijkt even op als ze mij ziet staan en zegt vanuit een routine “Hi, how are you sir?” Het is net een Windows Audio File (WAF) met een sterk repeterend karakter. Haar vraag stel ik even aan mezelf terwijl ik mijn keycard geef om mijn bestelling op af te laten schrijven. “I am fine, how are you?” Ze voert de bestelling op het touchscreen. Ik teken de bon af en laat Deense Kronen achter als blijk van mijn waardering. Dat zijn ze niet heel erg gewend als ik zo de dynamiek tussen gasten en bediening observeer de afgelopen twee weken. Ze kijkt nog even op en laat daarbij even voorbij haar ogen kijken. “Bless your heart sir!” En dat kan ik dan weer helemaal ontvangen. Ze heeft geen idee, is met de volgende klant bezig. Mijn hart is gezegend, ik ook.

 Het is alweer twee en een half jaar geleden, die avond van 6 december 2023. Sinterklaasviering, pijn op mijn borst, kerstbomen naar binnen sjouwen, beetje doorbijten en gaan slapen. In de nacht nog steeds pijn, kramp in mijn kaken en linkerarm. Toch slapen, want dat kan ik eigenlijk altijd wel. Het is een gave.

In de ochtend toch maar even dokter Google geraadpleegd en die adviseerde me toch maar te bellen naar de huisarts. De assistente stelde een paar gerichte vragen en overlegde even met de dokter. Binnen 20 seconden was ze weer aan de lijn. “De ziekenauto is onderweg”. Pas toen schrok ik me rot en maakte voorzichtig mijn lief wakker. Hoe zeg je zoiets tegen je geliefde zonder dat die ander ook direct uit haar aardlekschakelaar schiet?

 Ik denk er nog regelmatig aan. Als ik een ambulance zie rijden (herken ik die broeders nu?) of als er iets op tv is wat zich afspeelt in een ziekenhuis. Dat is opvallend veel trouwens, als je erop let… Dan denk ik even aan die verpleger die met de uitslag van mijn bloedonderzoek kwam. Hij was zichtbaar ongemakkelijk en had tijdens zijn training meegekregen dat je patiënten even de tijd moet geven om een boodschap te verwerken: “Uit de resultaten blijkt dat u inderdaad een hartinfarct heeft.” Hij bleef even stil staan met gevouwen handen alsof hij wachtte op iets, een teken, een signaal of een reactie van ons. Ik was alleen maar heel erg blij dat ik de ziekenauto niet voor niets had laten rijden. Pas in tweede instantie ging de aandacht naar mijn gezondheid en vroeg wat er nu ging gebeuren. Ondertussen was mijn lief haar benen kwijt en hield zich desondanks overeind.

De mensen in het ziekenhuis, het Indonesische vrouwtje die me de nasi aanbeval voor het avondeten (“…huh, maar dan ben ik toch alweer thuis?”) maar ze lachte met een blik waarmee ze blijk gaf van meer ervaring te hebben met dit soort zaken. De verpleger die me in de nacht even wakker maakte om de ‘vitals’ te checken. Het gerammel van het metalen servies en bedpannen in de vroege ochtend… Het is er allemaal nog. Mijn blik op het scherm, waarbij ik precies zag hoe via mijn pols een minuscuul instrumentje werd ingebracht en de weg zocht naar mijn hart. Hoe de stent werd geplaatst en alle vaten in kaart werden gebracht. Die avond, met de wetenschap dat er een klein stukje van mijn hart was ‘afgestorven’, zonder schade aan de functie van hart op te leveren, vertelde ik het de Indonesische vrouw. Ze luisterde en ik vertelde dat ik er een gedicht over zou schrijven. Het werd dit gedicht:

Cardioloog

Met precisie raak je mijn hart
als met een onzichtbare draad 
heel je wat brak, maakte je ruimte
waar dat hard nodig is

In stilte passeer je het stukje waar
de bloedband werd doorsneden  
waar langzaam iets sterft in mij
zonder het ooit te zien

Wat huist nu juist daar, of wie
wat gebeurt er met wat overblijft
ga ik het missen of klopt alles
door, omdat het zo moest zijn

met onzichtbare littekens

Zonder nu helemaal de betekenis en gelaagdheid te gaan fileren, maakte ik in dit gedicht wel de link naar mijn bloedverwanten en stelde ik me de vraag wat nu eigenlijk gestoven was. En of dat niet gewoon in de lijn der verwachtingen lag of zelfs de bedoeling.

 Vanaf dat moment zijn mijn lief en ik beter gaan zorgen voor mijn hart. Medicijnen, diëtiste, sport en vooral bewuste keuzes. Inmiddels investeren we flink (ook qua tijd) in sport en heb ik al een aantal medicijnen kunnen afbouwen. Met een tennisles loopt mijn hartslag vlot op naar 180 slagen per minuut en zakt daarna weer ontspannen terug naar rond de 60. Mijn bloeddruk is prachtig binnen de vangrail en cholesterol is perfect. Natuurlijk, daar slik ik dan een hand vol pillen voor, maar die werken uitstekend en zonder bijwerkingen.

 Dus op de vraag: “How are you sir?” zou ik Rowena dit allemaal willen vertellen. Hoe ik mezelf jarenlang fysiek heb verwaarloosd en niet heb gezorgd voor dit lijf. Maar dat het nu heel goed gaat, dat ik gezond en gelukkig ben, dat ik 57 jaar ben en nog heel lang zo gezond hoop te blijven. Als ze dan zou zeggen “Bless your heart” dan zou ik haar willen bedanken met deze ogen die toch een beetje volschieten als ik er over nadenk. “Yes, bless my heart”

Ik til nog even mijn koffiebeker op als teken van groet en knik even naar haar. Dat is alles wat ik even kan uitbrengen in deze setting. Ik denk toch dat haar hart het mijne heeft gehoord.