Zwart en wit

Als Yin en Yang samengebracht als symbool voor tegengestelde en complementaire krachten: verlies en liefde, genieten en missen, leven en sterven, genieten en rouwen. Harmonie in de tegenstellingen

Op deze laatste avond van onze reis kijken we terug op een geweldige vakantie. Daarbij heb ik geprobeerd iets van mijn eigen bespiegelingen en ervaringen te delen in brokjes van 1000 woorden. Maar de uitdrukking is: “a picture tells a thousand words” Tot Robert Langdon in de DaVinci Code er fijntjes aan toevoegt: “…only what words?”

Als ik zo de foto’s terugkijk dan zie ik walvissen, vogels, landschappen, zeegezichten en het oog van de fotograaf. Soms staan er opvallende voorwerpen, vervreemdende beelden of onverwachte dingen op de foto die onmiskenbaar reflecteren wie de foto gemaakt heeft.

Mijn meisje heeft een bijzondere kijk op de wereld en de camera geeft haar de mogelijkheid de wereld te laten zien door haar oog. Maar kijk echt. Zie je een plaatje of de weerkaatsing van haar blik? Kijk maar naar de foto’s van de bruiloft van Barbara en Pepijn, de portretten die ze maakt en hoe haar muze Eva eindeloos leuk op de foto staat van ongeboren tot de (eigen)wijze dreumes die ze nu is. Fotograferen is niet alleen vastleggen, het is ook blootgeven. Zij laat zien wat ze belangrijk vindt en op de manier die ze als fotograaf relevant vindt. In de nabewerking legt ze daarbij accenten in kleur, kiest ze opnieuw het kader en uitsnede en laat ze iets van het scherm af spetteren. Het is niet alleen een ambacht, maar ook een kunstvorm.

In het bladeren in het fotoalbum van deze reis kunnen we ook niet voorbijgaan aan de foto’s van Louis. Het is onwerkelijk dat we straks thuiskomen in een huis zonder Louis. Een schuurdak zonder zijn tijgerachtige tred en koffie maken zonder zijn afwachtende blik.

Maandag halen we zijn as op en we weten niet zo goed wat we daarmee moeten. Vanuit mijn sjamanistische inslag kan ik me vrij makkelijk verbinden met persoon of dier, zelfs als deze onstoffelijk is. Als je droomt van een dier of wordt aangeraakt door een dier, dan verbindt er iets op een ander niveau. Het zijn sterke symbolen. Als een dier je bijt is dat nog sterker. De sterkste connectie die je kan maken is als je in contact bent met een dier terwijl het sterft.

Ooit vond ik tijdens een winterse wandeling een haas in de sloot. Hij was nat en verkleumd en ik liet me even afzakken in de slotkant om het dier uit het koude water te halen. Zonder twijfel drukte ik hem tegen mijn borst en hield hem onder mijn jas tegen de gure wind. Ik voelde me zelf iets verkleumen, maar de haas werd langzaam warm. In mijn voettocht terug is hij vlakbij mijn huis gestorven in mijn armen. De haas is een van mijn krachtdieren en dat komt terug in gedichten, dromen en gedachten.

Louis is letterlijk in de armen van Barbara gestorven. Spinnend en in contact. Ze was ook bij zijn geboorte heeft hem de laatste uren en daarna nog in haar armen gehad. Kortom, daar is een vervlechting die zo veel verder gaat dan wat rationele mensen kunnen beredeneren. Dan is er rauwe rouw om het verlies, maar verrijking op zielsniveau. Wij zijn de afgelopen 13 jaren intens met hem samen geweest en hebben nu deze laatste bladzijden gemist. En dat is ook echt een gemis. Op een andere manier zullen we altijd verbonden zijn, maar vinden we dat terug in een hoopje as? Ik weet niet of ik daar de ziel in terug kan vinden van het dier wat altijd zo dichtbij is geweest. Wel hebben we het idee opgevat om iets te doen met het witte as en het zwarte zand uit IJsland. Symbolisch wel een fraaie gedachte, poëtisch bijna. Het zwarte zand, uit vuur geboren, door zeewater geblust en gematerialiseerd op het eiland waar we ons hart aan hebben verloren. In contrast met de witte overblijfselen van een warmbloedig dier, door middel van water (resomeren) versneld afgebroken. Als Yin en Yang samengebracht als symbool voor tegengestelde en complementaire krachten: verlies en liefde, genieten en missen, leven en sterven, genieten en rouwen. Harmonie in de tegenstellingen.

Het is allemaal fraai in woorden te vatten, maar het blijft mooi klote.

We hebben deze reis dus een heel breed spectrum aan gevoelens en belevenissen gehad en voor wie een stukje heeft meegelezen herkent de twee levensgenieters die we zijn, de gevoelsmensen, de dichter en de fotograaf met een eigen kijk op de wereld.

 Morgen naar Rotterdam waar Paul op de kade ons opwacht. Een warm en geruststellend gevoel.