Het geluid van de stilte
~ Net een stukje aan te raken of in te vullen op het blanco canvas van onze stilte. Altijd de stilte op de achtergrond ~
Stilte is echt een schaarse luxe. Soms zoek ik het heel bewust op tijdens een meditatie of een onvoorzien moment, vaker nog realiseer ik me dat de stilte op de achtergrond nog hoorbaar is. Zoals nu. Het is stil, als een canvas zonder figuren of kleuren. Maar op dat canvas het ruisen van de zee, heel in de verte het sympathieke gebrom van het schip, dichterbij het spetteren van de douche en mijn muziek. Maar overal doorheen hoor je de stilte.
Muziek is voor ons een essentieel deel van ons leven. We komen net van een mooi concert van cello en piano met stukken van Mozart en Grieg en een moderne componist die de cellist laat zweten tot in zijn bilnaad. Terug op de kamer, Anom heeft er weer een nette hut van gemaakt, balkondeur open, meisje douchen en ik zet muziek op.
Altijd op reis, maar thuis ook: radio 2 tot een uur of twee, dan Veronica met Rob en Carolien, Wout en Frank. Maar als de radio niet aanstaat, omdat het mij niet zo aanstaat, staat er altijd iets anders aan. In veel gevallen is dat mijn playlist.
Net voor de vakantie heb ik deze playlist aangevuld en van Sonos overgenomen in Spotify. Voor mij is dat een mix van 45 jaar muziekhistorie met nummers die voor mij stuk voor stuk belangrijk zijn. Van zowel Nederlandse als internationale artiesten en muziek die mijn Russische hart sneller doen kloppen. De enige voorwaarde om op deze lijst te komen is dat ik het eigenlijk altijd moet kunnen waarderen. Dus geen muziek die ik ooit mooi vond, of alleen op mijn oren heb tijdens het sporten of voor het slapen gaan. Gewoon altijd goed, altijd raak.
In mijn vroege jeugd had ik wat muzikale invloed van mijn ouders. Vandaar de Beatles, Fleetwood Mac, ABBA en de Hollies. Bij de ‘geboorte’ van mijn eigen muzikale bewustzijn ging mijn aandacht eerst uit naar Orchestral Manouvres in the Dark, Eurythmics, Depeche Mode en andere (minder bekende) New Wave. Er staan wat gruizige bandjes die een enkele keer bij de VPRO op zondagavond op de radio waren of kort in de verrukkelijke 15 hebben gestaan van de VARA.
Dan komt een periode van rock en hardrock. Altijd melodie, sterke vocalen en (als het meezit) goede teksten. Dio, Rainbow, Malmsteen werden al snel aangevuld met de meer symfonische rock van Marillion. Uiteindelijk is dat een van mijn topfavoriete bands gebleken.
Langzaam verschuift mijn smaak naar Pearl Jam, een andere topband. Later is het meer complexe rock van Dream Theatre en Tool, de alternatieve muziek van Thom York’s Radiohaed en op dit moment kan ik mezelf verliezen in prog-rock van Steven Wilson.
Los van deze rocknummers staan er verschillende ‘Indy’ bands op. Zowel bekendere (War on Drugs) als minder bekende bands als Beirut. Maar he, ook popmuziek van Timberlake, Rihanna, P!nk en zelfs Taylor Swift staan op mijn lijstje. Gewoon om dat het goed is en ik er een blijvend goede herinnering aan heb.
Wat voor velen onbekend zal zijn is de Russische muziek. Van alternatief Kedr Levanski, tot poppy Julia Savicheva en de meer poëtische Zemfira. Vorig jaar was Zemfira in Amsterdam, ik heb het gemist, geen aankondiging gezien. Pas maanden later las ik het, dat deed echt een beetje pijn want zij is mijn muze, ik volg haar al 25 jaar.
De gedraaide rode draad van al die zangers en zangeressen, die fantastische bands is: voelen. Als ik er niets bij voel, is het voor mij niet passend. Daarbij is de dominante kleur vooral melancholie, qua tekst en melodie. Teksten zijn belangrijk, poëtisch, open voor interpretatie en vaak doorregen met een mespuntje pijn.
Dus soms is het gezellig de radio met DJ’s waarbij we ons overal thuis voelen. Andere momenten gaat de afspeellijst op shuffle. Dan weet je nooit wat je krijgt en lijkt dat ene nummer precies op het juiste moment te komen. Net een stukje aan te raken of in te vullen op het blanco canvas van onze stilte. Altijd de stilte op de achtergrond.
https://open.spotify.com/playlist/1R0tb2Mz63VnQJijgWPdFJ?si=MY_TciynT0STChkO9Ai_5w&pi=hRdohIhtR0euZ
