The White Cliffs

~ Maar, als ik over de reling van een luxe cruiseschip kijk naar deze mannen die alles achter hebben gelaten, alle risico’s hebben genomen om deze White Cliffs te zien in de hoop een nieuw leven te starten…. Dan breekt er iets ~

Voor veel Engelse zeelieden een onmiskenbaar teken dat ze weer thuis zijn. Of, een afslag hebben gemist en in Calais zijn. In de tweede wereldoorlog kregen deze white cliffs nog een extra ‘lading’. Natuurlijk heeft Vera L. daar het nodige over gezongen en dan klinkt het allemaal heel filmisch. Maar voor de tienduizenden soldaten die in 1940 vastzaten in Duinkerken, was Dover een onbereikbaar doel en was het daadwerkelijk hun laatste redding om met scheepjes over te steken onder dreiging van de oprukkende Duitsers.

Vandaag gaan we naar Dover Castle, een burcht met fundamenten van 900 jaar oud en door de eeuwen heen een strategische ‘stronghold’.

Het was vroeg vanochtend, tenminste, voor diegene die wat geslapen heeft. Mijn meisje heeft ieder heel uur gezien op de klok en was derhalve niet gealarmeerd toen de Loods om 05:30 uur aan boord kwam. Ik slaap wel…

Toch was ik bij het openen van het Dutch Cafe één van de eersten die koffie ging halen om 06:30 uur en met een ontbijtje erbij konden we lekker samen opstarten.

De bus kwam tot vlakbij de kade en bracht ons bij de entree van Dover Castle. Alles weer geweldig geregeld voor ons. En het kasteel stelde zeker niet teleur! Het is een enorm complex wat Henri II liet bouwen om een beetje pocherig mee te doen. Een geanimeerd sprekende gids, gehuld in middeleeuws gewaad, nam ons mee naar de historie van het kasteel. Interessant vonden we de rol van Thomas Becket, de mattie van Henri II, die werd benoemd tot aardsbisschop van Canterbury en vervolgens in ongenade viel bij de koning. Een beetje Trump-Musk relatie, alleen dan de versie waarbij Thomas werd vermoord en Henri zich schuldbewust liet kastijden in de kathedraal. Hmm, dat is echt 900 jaar later niet meer mogelijk vrees ik.

Het kasteel is in prachtige staat, de ridderzaal, de dining hall, slaapzalen, alles was heel goed ingericht en in ere hersteld. We beklommen het dak en hadden zo een magnifiek uitzicht over de gehele omgeving. Inclusief de White Cliffs.

Ingenieus waren de vindingen in het kasteel. Er was verwarming door middel van luchtkanalen in dubbele wanden, watervoorziening uit een bron 350 meter diep en derhalve stromend water door middel van een buizenstelsel van holle stenen die met gesmolten lood waren bekleed. Ook waren er bij de entree verschillende ophaalbruggen die met contragewichten werkten, die waren met 1 man te bedienen. Het prots-paleis was dan ook 10x duurder dan een ander kasteel en was er puur om de reizigers uit Frankrijk naar Canterbury een luxueus verblijf te bieden. Een soort B&B voor vijfsterren pelgrims.

Op het terrein onder meer verschillend wapentuig uit verschillende periodes, zoals kanonnen en slingers. Juist voor de kinderen was er veel te doen; dat doen ze goed bij de Heritage. Naast het kasteel een prachtig kerkje en een vuurtoren die voor de jaartelling was gebouwd door de Romeinen. En dat alles op deze geweldige plek aan zee, dikke aanrader!

Nog wat souvenirs gescoord en bij een hele leuke man fudge gekocht. Hij maakte het zelf en had het in zes smaken. Daar kunnen we uiteraard geen ‘nee’ tegen zeggen, zes keer niet.

We zijn terug op het schip en lunchen gezellig samen met salade en een lekker pittig Indiaas hapje, om daarna nog even te gaan shuffleboarden. Mijn liefje is een ster. Ze weet met een zwierig gebaar de schijven in de punten te krijgen en die van mij juist erbuiten. Het is een klassieker aan bood en ook dit wilde we niet missen.

Ondertussen voltrekt zich een heel andere realiteit naast het schip. Er liggen al twee schepen van de kustwacht en een derde komt net binnen. Op het dek zitten mannen in rijen met zwemvesten aan. Dekens om zich geen, gelaten, sommigen met gebogen hoofd, wachtend op hun lot. Het zijn vluchtelingen uit een ver land die na een hele lange reis de overtocht hebben gewaagd. Het zijn er een paar honderd, vooral jonge mannen, getinte huid. Ze worden na verloop van tijd via een loopplank naar de kade geleid. Er komt een vierde schip binnen. Het is onduidelijk waar ze vandaan komen en of hun scheepje is gezonken of dat ze eraf zijn gehaald. Ook hun toekomst is ongewis, er zal in Engeland ook wel een soort Faber-heks zijn die een harteloze harde lijn probeert te handhaven. Waarschijnlijk worden ze teruggestuurd; verloren tijd, verloren hoop en verloren leven

Ik begrijp heel goed dat we geen volksverhuizing kunnen faciliteren van miljoenen mensen. Ik snap ook dat we niet een deel van de bevolking ongedocumenteerd kunnen laten en de grenzen open kunnen doen. Ook kunnen we problemen op andere continenten niet zomaar oplossen. Maar, als ik over de reling van een luxe cruiseschip kijk naar deze mannen die alles achter hebben gelaten, alle risico’s hebben genomen om deze White Cliffs te zien in de hoop een nieuw leven te starten… Dan breekt er iets.