Let them eat cake

~ Daarmee werd cakeday een dag met een bijzonder tintje: feestelijk, waardering en een kleine kwinkslag naar Marie Antoinette. Maar dan op ooghoogte. ~

Aldus de woorden die zijn toegeschreven aan Marie Antoinette. Dat was niet voor niets, want zij had totaal geen oog voor de armen die stierven van de honger en de ziektes in de straten van Parijs. En dat, terwijl zij lekker aan de taartjes zat in Versaille, ver buiten de stinkende stad.

Het klassenverschil nu is veel kleiner, maar toch wel voelbaar aan boord. Je hebt de bemanning die bestaat uit Nederlandse officieren, Indonesische bootsmannen en technici. Het bedienend personeel is grotendeels Indonesisch, maar mijn favoriete koffiebarretje wordt bemand door voornamelijk Filipino’s. Het serviceniveau is enorm hoog. Er staat een man in het Lido restaurant varkensvlees te snijden, tot de vrouw aan de balie vraagt om een stukje van dat andere (identieke) stuk ‘pork belly’. De man verblikt of verbloost niet, pakt met een glimlach het andere deel en snijdt een stuk af.

Ik vraag me af of ik de enige ben die de ironie van de historie inziet. De gruwelijkheden die de Nederlanders hebben aangericht vanaf de tijd van Marie Antoinette, tot net na de oorlog. De vrijheidsstrijd van de Indonesiërs en de manier waarop ze de Nederlanders en een deel van de Molukkers eruit hebben gezet is van historische proporties. Ze hadden gelijk, maar zoals iedere jonge democratie moeten er eerst weer andere verschrikkelijkheden gebeuren, voordat een land stabiliseert op eigen benen en fatsoenlijk wordt bestuurd. Wat moeten ze die Nederlanders gehaat hebben na de ‘Politionele Acties’, iets wat nu dagelijkse journaalitems, enorme verontwaardiging en protesten zou opleveren.    

Nu, generaties later zijn de kleinkinderen van diezelfde mensen onuitputtelijk beleefd en dienstbaar. Ze werken voor een salaris waar een Nederlander niet zijn bed voor uitkomt en maken minimaal 12 uur per dag en werken 7 dagen per week. Ze hebben een 6-8 maanden contract en voor hen staan er zo een paar anderen. Dus iedereen werkt zich uit de naad voor ‘die Hollanders’.

Bewust van deze historie en uit respect voor alles waar deze mensen voor staan ben ik eveneens zeer vriendelijk en geduldig. Daarbij ben ik scheutig met complimenten en laat regelmatig wat achter voor hen en belangrijker nog: ik blijf op ooghoogte. Dit laatste, in enig contrast met anderen die een beetje over de hoofden van het ‘voetvolk’ heen kijken en alleen wat bestellingen toesnauwen.

Vandaag is het ‘Cake Day’. De patissiers hebben zich enorm uitgesloofd en er staan tientallen prachtig versierde taarten klaar op het Lido dek. Dan komt de kapitein met een lang verwacht bericht dat we ‘gisteravond toch wel wat onvoorziene vertraging hebben gehad met de tenders, wat heeft geleid tot lange wachtrijen’. Die erkenning was op zich al genoeg, want het leek tot nu toe een beetje doodgezwegen door de cruise directeur Karlijn. Ik kon het niet laten om daar vanochtend even wat feedback over te geven aan de servicebalie. Niet voor ons, niet als klacht, maar voor al die mensen om ons heen die echt last hebben gehad van die lange wachtrijen. Maar de kapitein wilde daarbij ook (terecht!) wel wat extra aandacht voor de bemanning die het allemaal weer mogelijk hebben gemaakt. Karlijn deed daar nog een schepje bovenop en er klonk een luid applaus over het hele schip. We kunnen verder.

 Daarmee werd cake day een dag met een bijzonder tintje: feestelijk, waardering en een kleine kwinkslag naar Marie Antoinette. Maar dan op ooghoogte.