Laatste uren
~ toen wij uit Rotterdam vertrokken, vertrokken wij uit Rotterdam~
Maanden werden weken, weken werden dagen, nu zijn het uren…
De laatste avond is de avond van het Songfestival. Terwijl het kleurrijke muziekcircus met draken en hoempapa voorbijtrekt blazen we uit. Kat op schoot, vaste rituelen en vanaf morgen is alles anders.
Koffers staan gepakt in de gang, keurig met labels en riemen. Zij zijn er klaar voor en wij ook!
Met een reis als deze begint de voorbereiding al lang van tevoren. Het was wekenlang nauwelijks zichtbaar, maar de radertjes draaiden op volle toeren de afgelopen tijd. Wat nemen we mee, wat voor weer wordt het, wat moeten we nog kopen, wat gaan we doen etc.
Op zo’n dag als vandaag komt alles samen in een viertal rolkoffers, twee fototassen en een apart koffertje voor de badkamerspulletjes. Vanmiddag om 15:00 uur was het ineens klaar: de tafel leeg, de laatste koffer dicht, reispapieren bij elkaar en nog een keer alles langslopen… En adem uit!
Zo’n koffertje met toiletspullen is het resultaat van een evolutie van jaren. Vroeger ging je op pad met een tandenborstel en een stuk zeep. Toen de ‘toilettas’ zijn intrede deed konden ook een shampoo en je scheerspulletjes mee. Dat werden twee toilettassen en wat losse spullen toen we laatst naar Barcelona gingen. Inmiddels een aparte koffer met een tweetal enorme shampoo en conditioner flessen (voor maanden!), twee flessen mondwater voor meneer (een voor de ochtend, de andere voor ’s avonds), scrub, antiroosshampoo, elektrische tandenborstels, verschillende potten crème, een hele batterij aan pillen en voedingssupplementen en dan moet het morgenochtend nog even open om ‘de laatste dingetjes’ erin te doen. Ik hoop dat ons badkamertje straks groot genoeg is!
Qua kleding zijn we compleet. Niet echt overkill, maar zoals eerder beschreven zullen we warm, koud, chique, oranje, sportief, lounge en outdoor zijn. Dus dat vraagt om behoorlijk wat ruimte en een stapel kleding die daar nooit in leek te passen. Toch gelukt natuurlijk. Gelukkig hoeven we niet te vliegen…
Morgen worden we heel chique gebracht. Dat hebben we ook nog nooit meegemaakt. Dus een warme ‘shout out’ naar neef Paul die morgen om 10:50 uur voor de deur staat. Ik heb hem al ingefluisterd dat ik een ontzettende zenuwenlijer ben als het gaat om ‘dingen die zonder mij kunnen vertrekken’.
Van nature ben ik altijd op tijd. Te laat komen doet fysiek pijn. Alleen in hele uitzonderlijke situaties ben ik slechts iets te vroeg, want ‘ruim op tijd’ is de norm.
Maar als het dan gaat om vliegtuig of, zoals nu, een schip dat vertrekt, dan wil ik het liefst overal marge inbouwen. Liever uren wachten, dan met gierende hartkleppen ‘slechts’ een half uur te vroeg zijn. Reisgenoot J (ook altijd op tijd), maakt zich daar minder druk om. Zij is best normaal op dat vlak en houdt mij ook een beetje binnen de bandbreedte. Van buiten tenminste…
Zoals nu is/lijkt er eigenlijk niets meer mis te kunnen gaan, ook al heb ik in mijn hoofd een aantal creatieve doemscenario’s klaarliggen. Kom op: gewoon ontspannen, lekker slapen, morgen rustig opstarten en ons laten rijden naar de stad die nog steeds ‘mijn stad’ is. “Toen wij uit Rotterdam vertrokken…vertrokken we uit Rotterdam!”
