Eerste uren

~ weer even los van alle luxe en tralala, is dit gewoon varen op een eindeloze zee ~

Natuurlijk kwam het goed, ik had het kunnen weten.

Met elke kilometer gleed een ‘wat-als-scenario’ van me af. Toen we voorbij Utrecht waren (waar een marathon in potentie het gehele verkeer in chaos kan storten) groeide het vertrouwen dat we op tijd zouden zijn. Richting de ‘Ring van Rotterdam’ wist ik inmiddels zo veel alternatieve routes (om een fictieve blokkade heen) dat ik me al bijna geen zorgen meer maakte. Alleen een verkeersinfarct voor de cruiseterminal kon mijn bloeddruk nog verhogen, maar zelfs daar loodste Paul ons soepel doorheen. Het was 11:45 uur, ruim drie uur voor vertrek en we zijn er. Mijn stress was over, de vakantie kan beginnen. Wat mij betreft tenminste, want dit is het moment dat bij mijn liefste de spanning toeneemt. Haar Apple Watch gaf al signalen dat haar hartslag alarmerend toenam: de securitycheck.

Alle papieren keurig in aparte envelopjes, paspoort erbij, jas afpellen en even je spullen door de scanner. Het was eigenlijk allemaal snel en goed voor elkaar. Klantvriendelijk en professioneel werden we langs verschillende vriendelijke hosts geleid en binnen een uur waren we door alle hoepels gesprongen en konden we aan boord. Heel relaxed.

 De route naar onze hut (zeg maar ‘kamer’, maar ja, we zitten op een schip…) is snel gevonden. Compact, maar het voelt toch ruim. Handig ingericht op weinig vierkante meters, gezellig en met o zo gewenste uitzicht op het water. Een eigen balkon met oneindig zicht.

Terwijl ik deze woorden typ kijk ik even naar rechts en zie de hypnotiserende zee aan me voorbijglijden. Aan mijn linkerkant een fris-gedouchte kamergenoot die worstelt met het gebrekkige internet op volle zee. De laatste woorden van die zin laat ik nog even door mijn mond rollen: “…internet op volle zee…”

Meerdere keren moet ik mezelf even in mijn arm knijpen (of mijn tafeldame op een plek naar keuze) want het is onwerkelijk om zo snel op je gemak te zijn in een compleet nieuwe setting: schip, luxe, duizenden mensen, drijvend hotel, zee. Terwijl we de Nieuwe Waterweg afzakken en links en rechts terugzwaaien naar mensen aan wal, zoeken we een plekje waar we ons onbezorgd cocktails laten brengen. Terwijl Verstappen zijn laatste rondjes in Imola rijdt kijken we dromerig naar de haven die we achterlaten.

Inmiddels zijn de koffers op de kamer gebracht en geven we alles even een plekje. Er is precies genoeg ruimte voor de hoeveelheid kleding die we hebben meegenomen. Een wondertje op zich!

Rond een uur of zes zitten we in Tamarind, een wat luxer restaurant met een Aziatische keuken. Een vrolijk en tikkie strak opgedraaide dame die wat losjes strooit met de Nederlandse woorden die ze in de afgelopen jaren heeft geleerd. Ze maakt er echt een feestje van en brengt rap een viertal voorgerechten die er fraai uitzien en heel lekker zijn. Hoofdgerechten en de toetjes zijn even zo fraai en lekker, dus we hebben zitten genieten. Met een glaasje sake erbij, dat wel.

Later deze week is er een avond met ‘Rijsttafel’, dus dan zijn we ook weer van de partij. Het is best koddig hoe de Nederlandse termen hier een stukje ‘Holland’ in Holland Amerika Lijn vertegenwoordigt. Broodjes kroket en uitsmijter ham kaas voor een lunch in deze setting is best een mooi contrast.

 Al met al een hele fijne start van onze reis. We hebben allebei het gevoel dat we hier echt heel gaan genieten. Daarbij denk ik dat we dit wellicht niet voor het laatst hebben gedaan. Want even los van alle luxe en tralala is dit gewoon varen op een eindeloze zee naar mooie plekjes waar we graag willen zijn.