Nacht aan boord
~de orde hersteld, de dag kan beginnen ~
De nacht wordt niet echt donker en dat voelt als een belofte. Deze reis draait om licht, ruimte en zee.
Na uren tobben met het internet geeft ook mijn echtgenote het op: we hebben geen connectie. Dat voelt wonderlijk geïsoleerd; het bewijst maar hoe we verbonden zijn met mensen, dingen, nieuws en informatie. Als dat wegvalt ben je gewoon samen en dat is eigenlijk ook wel knus. Voor even, want niet kunnen communiceren is ‘een dingetje’ en deze blog blijft steken.
Vanochtend stond in voor 07:00 uur bij ‘guest services’ om het te fixen. Het feit dat we dezelfde geboortedatum hebben is niet het probleem, maar onze vrienden van overzee (de ‘Amerika’ in Holland America Line) noteren nu eenmaal eerst de maand, dan de dag en het geboortejaar. En ja, dan kijkt zo’n dame met een vriendelijke oriëntaalse blik even op: “Same date of birth?”
Ik hou er wel van om dingen te regelen, of liever nog, te laten regelen. Dat gedoe met een internetconnectie is niet mijn kopje thee, dat geef ik al snel op. Dan leg ik mijn telefoon op mijn vlakke hand en strek mijn arm zo ver mogelijk uit in de richting van mijn lief: “…hier, maken!”
Ik pakte ondertussen mijn boek. Voor de derde keer gestart in De Meester en Margarita van Bulgakov. Dit boek speelde een rol toen ik in 2010 in Moskou was. Via een site Couch Surfinghad ik een aantal contacten gelegd in mijn voorbereiding. Die mensen ontmoette ik in de stad en op wonderlijke manier kwamen heel verschillende mensen telkens met dat boek op de proppen. Kijk, hier speelde het verhaal van Bulgakov, hier woonde hij. Iemand die ik ontmoette op een receptie van Shell daar: “ken jij het boek van De Meester en Margarita?”
Echt wonderlijk, dus heb ik dat boek gekocht en dapper gaan lezen. Het kwam destijds nèt door de Sovjetcensuur heen, terwijl het verholen over de politiek, het klassenstelsel binnen de partij en religie gaat. De schrijfstijl is wat belegen en omslachtig, wat het een tikkie taai maakt. Maar ik wil het gelezen hebben. Toch vielen op bladzijde 14 mijn ogen langzaam dicht.
Het schip wiegt een beetje, je voelt soms een minieme schommeling. Net genoeg om te voelen dat je vaart. Het ruisen van de boeggolf zweeft de kamer binnen via de balkondeur die op een kier staat. Vannacht rond 05:30 uur zagen we de zon opkomen boven zee. We zitten ‘aan de goede kant’ en gouden licht overspoelt ons bed. We doen nog wat korte slaapjes, maar echt slapen lukt ook niet meer.
Dus we starten de dag met een verse koffie en internet. Connecties worden hersteld, appjes verstuurd, mails ontvangen en NPO Radio 2 klinkt weer door de speaker. De orde hersteld, de dag kan beginnen.
