Goede keuzes, geduld en geluk
~een aantal grote wensen vervuld door goede keuzes, geduld en geluk. Geldt dat niet voor heel veel dingen in het leven?~
Om de paniekdrukte van eerder te voorkomen hebben we het wijze besluit genomen om bij een van de specialiteitenrestaurants te gaan eten. Lekker vroeg zaten om 17:30 uur met uitzicht op de eindeloze golven in een Italiaans restaurant Canaletto. Zeer vriendelijk bediend door dames uit Indonesië of de Filippijnen. Het lijkt wel of het complete personeelsbestand uit die regio komt en dat doen ze goed. Het zijn zonder uitzondering hele beleefde en klantgerichte mensen, spreken goed Engels en zijn zeer netjes. Vanavond opnieuw een lepel terug naar de vaatwasser omdat er naar haar idee een vlekje op zat. Dat hoort niet!
Het eten was heerlijk. Tamelijk bescheiden porties allemaal, gericht op de menigte die aan het zwembad pizza’s heeft zitten stapelen en dan voor de vorm toch nog wil dineren. Nou, gezien onze lunch lustte ik best een hapje en dat was precies wat we kregen. Maar erg goed en geweldig gezelschap. Mijn tafeldame zag er prachtig uit op deze ‘dressy night’ in een grijs jurkje met groen-geruite benen.
Terug in de hut lag er een grote hond op ons bed. Anom, onze vaste steward had een kunstwerkje van handdoeken gemaakt. Elke dag is er wel een kleine verrassing. Soms een chocolaatje, de dag daarvoor een kettinkje als cadeau. Hij oefent driftig op onze namen en voelt echt als vertrouwd en zorgzaam deel van onze luxe.
Dus, lekker douchen, enorme koffie halen en een beetje uitzakken op bed. Toch kan ik mijn ogen (en mijn kijker) niet afhouden van de golven, de Noordse Stormvogels, de Jan van Genten en….wat is dat?
Attent gemaakt op wat ongebruikelijke beweging in het water en de groep meeuwen erboven bleef ik even hangen op een punt zo’n 200 meter naast het schip. Dan steekt er ineens een forse zwarte driehoek uit het water. Een ORKA!
Ik had het geluk deze jaren geleden eens te hebben gezien in Canada, dus ik had geen twijfel: dit is en orka en een hele flinke ook. Ik sprong uit bed en mijn volledige focus was op de plek waar die rugvin net was verdwenen. Maar het was een eenmalige waarneming en ik bleef nog lang naar die ene golfstaren door mijn kijker, mijn liefste schuin achter mij. Voor haar zou het de eerste keer zijn geweest een orka te zien en ze had hem net gemist.
Ik bleef nog een poosje kijken, maar niets meer helaas. Telkens liep ik weer even terug naar het raam, speurend langs de horizon, vogels volgen en schuimkoppen checken.
Het zal ruim een uur zijn geweest, want ik wilde het juist ook haar die machtige beesten laten zien. Geduld werd beloond: orka’s! Binnen een seconde stond ze naast me in ondergoed met een kijker tegen het glas. Ja, waar dan? O,...mijn god, daar! Het was een hele groep van ongeveer tien dieren. Onmiskenbaar met de witte vlekken en de grijze ‘zadels’ rond de rugvin. Er was in het midden van de groep een fors vrouwtje (?) met drie kleinere dieren. Erachter spong een ander exemplaar even kort uit het water. Ondertussen vlogen er ook nog papegaaiduikers langs en een loom vliegende Grote Jager. Maar jongens, die orka’s. Niet te geloven: het was echt the full monty, op circa 200 meter naast het schip. Pal naast ons, vanuit onze eigen hut, met natte haartjes en knikkende knieën.
Dus een aantal grote wensen vervuld door goede keuzes, geduld en geluk. Geldt dat niet voor heel veel dingen in het leven?
