Klasse(n) aan boord van de Nieuw Statendam

~Ik voel me vreemd genoeg niet echt verwant met anderen aan boord, behalve met die ene. Hier naast me~

Het schip kenmerkt zich door een geweldige service. Voor alles is een servicelijn, een tabje op de app of een balie waar een vriendelijk gezicht met een geduldig antwoord komt.

We hebben onze weg inmiddels ook gevonden in de restaurants. De twee hoofdrestaurants Main Dining voor service aan tafel of buffet in de Lido zijn inbegrepen in het tarief. Maar je kunt ook specialiteitenrestaurants boeken.

Zo aten we gisteravond voor de tweede keer in Tamarind(Oosters) en hebben we het Italiaanse restaurant al geprobeerd. We gaan nog een keer naar het visrestaurant Selde Mer en de Pinnacle grill proberen. Daar zit dan wel een toeslag op, maar gek genoeg bestaat geld niet echt hier. Het is allemaal best abstract, zo’n creditcard. Ik zie het wel in juni, deze vakantie is van ons en we drinken deze ervaring tot de laatste druppel.

Er is een boordtegoed waar zaken van kunnen worden gekocht, excursies van gedaan en behandelingen in de spa van worden gedaan. Voor ons is het culinair beleven de ultieme luxe. We lusten alles, zijn nergens allergisch voor en willen alles proberen. Daarbij is het gewoon heel gezellig samen. We zijn nooit uitgepraat, hebben altijd zin in samen tafelen en het zijn eigenlijk altijd momenten die we lang daarna nog herinneren.  

Opvallend hoe veel stellen, zwijgend en append aan tafel zitten. Laatst zelfs een vrouw die een spelletje zat te spelen, terwijl haar man in een app-gesprek zat. Uitgepraat, uitgebrand en uitgeblust. Nu zijn we ‘pas’ 14 jaar samen, maar volgens mij zijn wij dat ook over 25 jaar nog niet.

Maar we maken het gelukkig ook heel anders mee. Een tafeltje naast ons zat een Amerikaans stel. Keurig in het pak (dressy night), rustig sprekend, vriendelijk maar niet ‘overboard’. Een korte beleefde opmerking naar ons, maar geen opdringerigheid.

Terwijl we na het diner even in de brede gang met een beker thee zitten en uitkijken over het water, spreekt een Nederlandse vrouw ons aan. In een rolstoel, wat moeilijk sprekend, maar sprankelend, open en hartelijk. Ze vond het zo leuk dat we vandaag dolfijnen hebben gezien en opnieuw orka’s. Haar dochter mengde zich vriendelijk in het gesprek en even hadden we contact met mensen wat niet ongemakkelijk voelde. Even geen schaamte (al dan niet plaatsvervangend), geen kromme tenen, maar gewoon contact. Kan gewoon.

Als je goed kijkt zie je wel een verschil in klassen aan boord. Het hoogste niveau (dek 12) is echt alleen voor de echte poensjouwers. Volgens mij hebben die zelfs een aparte lift, want die van ons gaat maar tot 10. Ze hebben privéplekken om te zonnen, eten in de ‘Orange Club’ en dat is alleen voor thehappy few. Er zijn een aantal hele grote suites voor mensen die echt een behandeling speciaal krijgen. Waar anderen langs het zwembad een pizza naar binnen vouwen zitten zij vast aan oesters en kreeft. Vrijwel onzichtbaar lopen lijnen van verschillende klassen en landen door het schip. Ik voel me vreemd genoeg niet echt verwant met anderen aan boord, behalve met die ene. Hier naast me.