On top of the world
~We hadden “high hopes” en deze zijn echt overtroffen. Met recht on top of the world!~
Nou ja, bijna dan. Na opnieuw een onrustige nacht met helder zonlicht trokken we om even na 7 uur het gordijn open. Ik was vannacht een paar keer wakker, voor het eerst om 01:00 uur in de volledige vooronderstelling dat het al ochtend was. Telkens dacht ik: als ik nu naar buiten kijk, zie ik vast veel moois. Ik wil niets missen van dit… Maar we hadden het gordijn dichtgedaan om toch iets duisternis te hebben in de hoop dat dat een positief effect zou hebben op het slaapritme.
Gordijn open: De Noordkaap! Op dat moment realiseerde we ons dat niet zo 1-2-3, want we zouden dat pas rond 08:00 uur op dat punt zijn. Achteraf bleek dat wel zo te zijn; we werden wakker met de Noordkaap.
We tjoeken langzaam rond het eiland waar de Noordkaap de meest noordelijke punt van is en daarmee het meest noordelijke puntje vasteland van Europa. We leggen aan in Honningsvag, een stadje van 2600 zielen die zich direct of indirect met visserij of toeristen bezighouden. We hebben pas om 13:00 uur de excursie, dus we kunnen nog even rustig ontbijten en vanaf ons balkon vogels kijken. En dat stelt ons niet teleur: zwarte zeekoeten naast het schip, een tiental raven boven de berg, een zeearend en een ruigpootbuizerd. Dan moet de dag nog beginnen!
Het begin van zo’n excursie is altijd een beetje jeuk: verzamelen, wachten, controle (krijg je wel een sticker!) nog even wachten, instructies en dan hand in hand de bus in.
Maar als je eenmaal onderweg bent, opent het landschap zich als het doek van een theater. Sneeuwheuvels, smeltwaterstroompjes, meertjes met IJseenden. Langs de weg rendieren en twee alpensneeuwhoenderen. Zo maar nieuwe vogelsoorten voor deze extra belegen vogelaar.
Aan boord van de schuit verdwijnen de meeste Amerikanen de hut in. Ik snap niet dat je veel geld neerlegt voor een excursie en dan zwijgend naar je telefoon gaat zitten staren met slechte koffie uit een thermoskan. Wij staan op de voorsteven en de camera van mijn liefste ratelt tot de damp er vanaf komt. Ik zet mijn been tegen de reling om stabiel te staan in deze deining. Dan begint het feest: eidereenden, zwarte zeekoeten en een zeearend. We zijn nog maar net op pad. Aan mijn rechterhand zie ik een groep papegaaiduikers, maar de kapitein zwijgt erover. Hij weet wat er komt… Een eilandje met een kolonie drieteenmeeuwen en een stuk verder op het grote eiland een groep kuifaalscholvers. Erboven cirkelen meerdere zeearenden! Enkele volwassen exemplaren, vooral veel jonge dieren. Er schijnt nog een jonge steenarend tussen te hebben gezeten, maar die halen we er niet echt uit. Ook niet als we de foto’s uitpluizen. Het is een spectaculair gezicht! Ze vliegen laag langs de rotsen, gaan zitten en laten zich dan weer oppikken door de wind. Verderop zijn er twee verwikkeld in een paringsdans, waarbij ze de poten ineenhaken en zich cirkelend laten vallen van grote hoogte. Meine gute…
Jan van Genten zitten een stukje verderop, in een eigen hoekje van het eiland. Het lijkt alsof ze in keurige vinex-rijtjes naast elkaar zitten te broeden. De een na de ander vliegt op om te gaan vissen. Alles leeft hier zo gemoedelijk naast elkaar. Verschillende soorten, veel van alles, ieder een plekje, verdraagzaam en gezamenlijk. Zo kan het dus ook.
Dan, wat misschien wel het hoogtepunt is van dit hoogtepunt: een grote groep papegaaiduikers, alken, zeekoeten en zwarte zeekoeten. Het zijn er duizenden. We varen er langzaam heen en ze blijven rustig zitten. De zeekoeten elegant, waarvan enkele met een ‘bril’ (witte oogring en witte lijn), anderen helemaal roetzwart met witte buik. Een beetje model ‘pinguïn’ maar dan met vliegbrevet. Alken lijken erop, maar hebben een stoere, forse snavel met witte band. Zwarte zeekoeten zijn (verrassend genoeg) helemaal zwart, maar hebben twee witte ovale vlekken en knalrode poten. Echt een prachtig ontwerp van de schepper. En iedereen heeft wel een beeld bij de papegaaiduiker, alleen niemand zoals mijn lief. Ze stonden heel hoog op de bucketlist en terwijl ik dit schrijf zit zij 331 foto’s te sorteren waarvan een groot deel van deze lollige duikertjes. Een tikkie overweldigd door de schoonheid gaan we terug de bus in. Met een pluche papegaaiduiker en Jan van Gent. Souvenirs zijn ook een manier om de mensen te supporten. Ze moeten in een paar maanden de opbrengst genereren voor een heel jaar.
Dus, ja, het was echt geweldig vandaag. We hadden ‘high hopes’ en deze zijn echt overtroffen. Met recht on top of the world!
