In de voetsporen van de vogelaar

~was ik nog steeds bezig met het zoeken naar bevestiging? Of trad ik geruisloos en ongemerkt in de voetsporen van deze vogelaar?~

Hoe kom je nu eigenlijk op de Shetlands terecht. Niet op Orkney of Faeröer of de Azoren? Wat maakt deze plek nu op meerdere niveaus.

Ik zal een jaar of 13 zijn geweest en mijn ouders waren een jaar of vijf eerder gescheiden. De tweede man van mijn moeder, Aad, moest in eerste instantie niet zo veel van ons hebben. Vanuit een onderbewuste drijfveer om toch een beetje in beeld te komen, ben ik me ook in vogels gaan interesseren. Dat stukje hadden we gemeen en er groeide zowaar iets wat er nog niet was.

In de zomer ging hij met mijn moeder drie weken op vakantie als wij naar mijn vader gingen. Die zomer gingen ze naar de Shetlands, met de auto, kamperen en vogels kijken. Een tikkie jaloers was ik wel, want wat zij daar gingen doen, dat wilde ik ook wel. Die zomer ging ik met de jeugdbond voor natuurstudie naar Cap Gris Nez in Frankrijk. Op de fiets, tentje achterop, drie dagen heen via Middelburg. De eerste avond sliepen we bij een meisje thuis met een groepje van acht. Echo & the Bunnymen op de speakers, volkorenbrood en zelfgemaakte jam. We fietsten naar de Franse grens en sliepen bij een (wildvreemde) boer. Eerst gevraagd of we op het terrein mochten kamperen, maar de boerin nodigde ons uit om op de hooizolder te slapen. Chocolade, twee nieuwsgierige dochters en lauwe melk. De laatste dag naar een dorpje Audinghen waar we 10 dagen kampeerden. Op de terugweg had ik de groep gemist, deels alleen gefietst tot Etten Leur waar mijn vader me ophaalde. Een rare tijd…

 Mijn ouders kwamen terug met dia’s van de vogels die ik vandaag zag, van de plaatsen waar zij waren, de dingen waar ik van fantaseerde. De Shetlands waren meer dan alleen een plek.

Ze reden in een grote Volvo stationcar, dat is een auto waar ik zelf de afgelopen jaren ook van droomde. En toen, twee jaar geleden mijn bus een beetje begon te haperen, heb ik mezelf dit cadeau gedaan. Ik heb niet eens naar een andere auto’s gekeken, niets vergeleken, ik met mijn liefje naar de dichtstbijzijnde dealer gegaan en uit de showroom de auto gekozen waar ik nu al twee jaar met heel veel plezier in rijd. Net als Aad destijds zijn tweede Volvo kocht, op een moment dat dat (bij hem) financieel niet echt kon. Maar geen compromissen, die moest het worden.

Als ik terugkijk op de invloed van mijn vader en de invloed van Aad, dan heeft mijn stiefvader aanmerkelijk meer bijgedragen aan mijn ontwikkeling, mijn vorming en mijn kijk op de wereld.

Kort na de scheiding veranderde ik van een bang jongetje in een tamelijk avontuurlijk jong. Zelfstandig op vakantie op m’n dertiende, met de jeugdbond regelmatig op kamp en later met een vriend op reis. Ik was 15 en drie weken in Zwitserland met de bus. Ergens is er een omslag gekomen van angst naar ondernemen, van onzekerheid naar zelfbewustzijn.

Aad ging ook al jong zelfstandig op reis, liften naar Italië, lange fietstochten naar de Brabantse Biesbosch vanuit de Kettingstraat in Kralingen. Ik maakte zelf een vlindernet, determineerde zweefvliegen, had een houtkachel en zaagde zelf mijn hout met mijn eigen motorzaag en bouwde een houtschuur van resthout. Zo veel paralellen; zag ik ze niet of wilde ik ze niet zien?

Was ik nog steeds bezig met het zoeken naar bevestiging? Of trad ik geruisloos en ongemerkt in de voetsporen van deze vogelaar?

Vandaag voelde ik zijn stappen en hoe groot onze verschillen ook zijn, ze pasten op deze dag.

In de tussenliggende tijd is er veel misgegaan en scheefgegroeid, maar zijn handafdrukken staan op mijn fundament. Ik heb geen idee waar, of hoe hij nu is. Een stukje van hem zit in mij en de Shetlands maakte dat weer voelbaar. Bijna tastbaar.