In the Heart of Lothian
~ informatiedragers, beïnvloeders, leiders, lijders, wachters en genieters~
De streek rond Edinburg heet Lothian en is (naar zeggen) het meest ‘Engelse’ stukje Schotland. Alleen al omdat Gaelic niet de eerste taal is hier. Maar Schotten zijn het hoor: vrolijk, recht door zee en een tikkie vierkant.
Wachten bestaat niet. Je vindt een andere manier om te tijd te spenderen. Soms met dingen die niet echt iets bijdragen aan een hoger doel, maar dat is niet erg. Het is jouw tijd, adem, kijk om je heen en laat je gedachten de ruimte aftasten die er is.
Zo zaten we in de lounge te wachten op de tender. Met nummer 21 in de hand heb je dan tijd voor nog een koffie en even lekker om je heen fantaseren.
Het waait flink, zo veel hadden we wel meegekregen, maar terwijl we na een uurtje in de tender stappen wisten we het pas echt: dit wordt een ‘bumpy ride’. Een tender is eigenlijk niet veel meer dan een eivormig sloepje, een soort Kinder Surprise met 50 nerveuze 50plussers erin. Tegen de stroming en de wind in kwamen we nauwelijks vooruit. Golven spatten op en sloegen over het dak heen. Op sommige plekken liep het een beetje naar binnen, maar voor ons was het prima: we varen, hebben geen haast, dus laat maar lekker stampen dat bootje. Het duurde wel drie kwartier voor we er waren en ik begon te snappen waarom de tender-operatie niet soepel liep. Ons schip ligt ruim een kilometer van de kade en de weersomstandigheden maken het lastig. De grote stalen ForthBridge is een enorm stalen gevaarte van 2,5 kilometer en ligt al 135 jaar over de Firth of Forth en er zit meer staal in verwerkt dan in 6 Eiffeltorens (fact!).
We gaan met een dubbeldekker de stad in. Holland America Lijn heeft alles weer geweldig geregeld. Mensen staan klaar om uitleg te geven, twee Schotse schonen ontvangen ons met traditionele doedelzak en trom en we are on our merry way.
In de stad ontdekken we (niet geheel verrassend) dat we eigenlijk geen stadsmensen zijn. Het is een prachtige stad, opgetrokken uit zandsteen en met een heldere lijn in de Georgiaanse bouwstijl. Maar jongens, wat is het druk overal.Het contrast met de Shetlands kon niet groter zijn.
Het weer valt heel erg mee, het zou regenen, maar de harde wind blaast de wolken richting Nederland en af en toe is er wat gespetter. Tijdens onze lunch schijnt de zon. We zitten vlak achter de ‘Royal Mile’, de drukke voetgangersstraat richting het kasteel. Heerlijk mosseltjes gegeten uit de Shetlands en mijn tafeldame pasta met verschillende schaaldieren. Stukje brood erbij, een lieve en stevige Schot aan je tafel en de dag is alweer onvergetelijk.
Na de lunch lopen we deze Royal Mile op, bezongen door mijn favoriete band Marillion in het nummer Heart of Lothian. Een terugblik van zanger en schrijver Fish op zijn jeugd in deze Schotse stad. “Anarchy smiles on the Royal Mile…” over het stappen met zijn vrienden en de vrijdagavonden in de ‘watering holes’, de kroegen in de wijk.
Het beroemde Edinburg Castle is dicht, vanwege de wind. Opmerkelijk, want dat stuk graniet staat er al eeuwen, maar het zal wel iets met veiligheid en aansprakelijkheid te maken hebben. We buigen af naar pittoreske Victoria street, het straatje waar JK Rowling haar inspiratie vandaan zou hebben gehaald bij het schrijven van haar boeken. Waar ze haar recentere ideeën vandaan heeft, weet niemand, maar die mag ze wat mij betreft daar weer terug stoppen. Op de Green Market kopen we nog wat souvenirs, twee sweaters waar ik direct bij het halen van de koffie complimenten voor mag incasseren. De dames kennen me inmiddels. “The usual sir?” terwijl ze behendig een bonnetje tevoorschijn tovert en mijn key card teruggeeft. “Large cappuccino and an oat milk latte to go.” Het zijn echt lieve mensen, oprecht vrolijk en harde werkers. Mijn hemel wat een uren maken die dames…
Vanmiddag hadden we heel wat anders dan de koffie uit een papieren beker. Na een wandeling door het park en de begraafplaats aan de voet van het kasteel, landden we in het chique Willow Tearoom aan de Princess street. Met uitzicht op het kasteel deden we het hele pakket: high tea met klassieke sandwiches, scones en heerlijke taartjes. En thee? Met een wolkje melk uiteraard ;-)
Zodra we met de bus zo rond kwart over vijf terugkomen bij de pier zien we dat er iets mis is. Er staan honderden mensen op de kade en er varen geen tenders. Het waait te hard en de kade waar we zijn uitgestapt staat grotendeels blank en de golven spatten er woest overheen. Er is een wat groter bootje ingezet en een tweede is in aantocht, terwijl de Statendam de tenders alweer veilig uit het water heeft getild. Alleen, hoe komen zo veel mensen nu weer aan boord? Ieder kwartier komt er een verse buslading cruise-toeristen uit de stad die telkens met dezelfde verbazing en afschuw met hun neus tegen het raam gedrukt zitten. Drukke gebaren, ongeloof en lichte paniek als ze uitstappen om vervolgens achteraan in de rij aan te sluiten die langer en langer wordt. Mijn lief heeft voeten als een maanlandschap: vol met blaren, knobbels en gaten. Zelfs mijn helende handen kunnen niet voorkomen dat haar voeten helemaal stuk zijn, maar ze stapt dapper door. Anderen zijn nog iets minder goed ter been, veel ouder of zitten in een rolstoel. Voor hen vinden we het erg dat ze zo lang staand moeten wachten en waar we kunnen helpen we een handje. Na ruim twee uur stappen we aan boord. Er is altijd iemand die voorpiept, agressief wordt en dan zijn vrouw meetrekt naar de ingang van de pier. Ik denk hardop: WEL,WEL… (wat een lul, wat een lul). We zitten uiteindelijk allemaal in hetzelfde schuitje, alleen hij heeft een paar honderd paar priemende ogen in zijn rug en heeft in een klap zijn laatste karmapuntjes verspeeld. Slaap lekker, ik hoop dat je in je bed plast.
Aan boord begon een standaard bandje te spelen met wetenswaardigheden (vandaar dat ik wist van die 6 Eiffeltorens) afgewisseld met wat melig jazz-getoeter. Het was een beetje onwerkelijk op momenten en eenmaal onder de brug door leek de wind wat af te nemen. Er werden toch tenders ingezet, maar het zou nog uren duren voor iedereen aan boord zou zijn.
Wij zijn niet zo van die klagers en zuchters. We vonden het wel prima zo, we hebben wat staan kletsen, genoten van de zon en de wind en vermaakten ons wel met de menselijke mechanismen die op gang komen. Informatiedragers, beïnvloeders, leiders, lijders, wachters en genieters. Vanavond slaapt iedereen weer in z’n eigen hut en we hebben allemaal een goed verhaal voor thuis. Iedereen wint!
